رابطه حمله به خانه حضرت علی (ع) و امضا کردن سقیفه چه بود؟ / کدام دو نفر اگر بودند امیرالمؤمنین تسلیم نمی‌شد؟

گروه دین و اندیشه: آیت‌الله جوادی آملی (مدظله‌العالی) در درس خارج تفسیر قرآن کریم می‌گوید: یکی از آقایان درباره آن خطبه نورانی حضرت امیر (سلام‌الله‌علیه) که فرمود اگر حمزه و جعفر بودند، من تسلیم سقیفه نمی‌شدم؛ سؤال کرده بود.

به گزارش بولتن نیوز، این عالم بزرگ در ادامه می‌آورد: این خطبه در کتاب شریف (تمام نهج‌البلاغه)، صفحه هشت‌صد و هشتادویک، این جمله هست که فرمود: اگر عمّ من حمزه و برادرم جعفر (سلام‌الله‌علیهما) بودند، من هرگز سقیفه را امضاء نمی‌کردم. برای اینکه این‌ها ریختند، همسرم زهرا (سلام‌الله‌علیها) هم که کنار درب بود؛ این‌ها هم ریختند دست مرا بستند، بردند. من دو تا از بستگانم بود؛ یکی عباس بود، یکی عقیل؛ این‌ها تازه مسلمانند، نه آن اعتقاد قوی و غنیّ حمزه و جعفر را دارند، نه آن شهامت و مبارز بودن و جهاد آنها را! کاری از این دو نفر ساخته نبود. اگر دستم باز بود و اگر عمویم حمزه بود و اگر برادرم جعفر بود؛ من هرگز سقیفه را امضاء نمی‌کردم.

معاویه بعدازاینکه آن اهانت را کرد؛ آن نامه معاویه در نهج‌البلاغه نیست، ولی جواب حضرت هست؛ فرمود: ما که انکار نکردیم، بله مرا با دست‌بسته بردند؛ (اردت ان تفضحنی فافتضحت)*. رفتی آبروی مرا ببری، آبروی خودت را بردی. من اگر دستم باز بود که سقیفه را امضاء نمی‌کردم، من اگر دستم باز بود که اجازه نمی‌دادم دیگری به‌جای پیغمبر بنشیند؛ امّا خُب با دست‌بسته! اردت ان تفضحنی فافتضحت، خودت رسوا شدی!

لذا در این نامه‌ای که نامه هفتادوپنج مجموعه مبارک (تمام نهج‌البلاغه) است، فرمود: در تمام روزهای جمعه برای مردم بخوانید که در سقیفه چه گذشت، من چرا ساکت شدم، من چرا رفتم امضاء کردم، چه جور شد من رفتم امضاء کردم! فرمود: اگر این‌ها بودند که من سقیفه را امضاء نمی‌کردم. این‌ها ریختند، دست مرا بستند، از من امضاء گرفتند. الآن تمام نمازهای جمعه باید این مطالب گفته بشود، حالا یا به‌عنوان سخنران قبل از خطبه، یا مضمون خطبه؛ این حرف‌ها گفته بشود، یادشان نرود‌. نفرمود گاهی بگوئید، فرمود: در تمام خطبه‌های نماز جمعه بگوئید که اگر حمزه بود، اگر جعفر بود، اگر پناهگاه‌های ما بودند؛ من سقیفه را امضاء نمی‌کردم.