به ابتذال کشیدن مفاهیم سیاست ورزی، مدیریت و مسئولیت پذیری توسط دولتمردان تدبیر و امیدی!
اگر دولتی دستانی خالی داشته باشد و چیزی برای ارائه در چنته اش پیدا نشود، مجبور است که با بهانه جویی کار را به پایان برساند تا امید بازگشت به قدرت برایش باقی بماند. مساله ای که این روزها در رفتارها و گفتارهای مسئولان دولت تدبیر و امید به خوبی نمود پیدا کرده است.
گروه سیاسی: به صورت معمول هنگامی که یک دولت پس از دو دوره در دست داشتن مسئولیت اجرایی کشور، به روزهای پایانی فعالیت خود نزدیک می شود، می بایست مشغول گزارش عملکرد مثبت خود باشد و رزومه ای مثبت از خود باقی بگذارد. حال اگر دولتی دستانی خالی داشته باشد و چیزی برای ارائه در چنته اش پیدا نشود، مجبور است که با بهانه جویی کار را به پایان برساند تا امید بازگشت به قدرت برایش باقی بماند. مساله ای که این روزها در رفتارها و گفتارهای مسئولان دولت تدبیر و امید به خوبی نمود پیدا کرده است.
به گزارش بولتن نیوز، البته بهانه جویی ها و تقصیر این و آن انداختن مشکلات نه برای این روزها که متعلق به شروع کار حضرات تدبیری است. روزهایی که تا انتهای چهار ساله اول فعالیت ایشان ادامه داشت و هر جا که اوضاع خراب بود، لاجرم بهترین گریزگاهشان کلیدواژه «دولت قبل» بود. از شخص اول دولت تا مدیران رده پایین هر جا که از عهده جمع و جور کردن کارها بر نیامدند و اوضاع را بدتر از قبل کردند و فاجعه ای رقم زدند، با انداختن اشکالات و ویرانی ها بر عهده دولت محمود احمدی نژاد در پی فرار از پاسخگویی برآمدند.
در دوره چهار ساله دوم که دیگر امکان استفاده از کلمه دولت قبل وجود نداشت، دونالد ترامپ بهانه ای مناسب به دست ایشان داد تا برای سه سال همه مشکلات کشور را به مذاکره و تحریم و ترامپ گره بزنند و مشکل را در این موارد ببینند و همچنان از پذیرفتن مسئولیت کارهایشان شانه خالی کنند. این روحیه مسئولیت ناپذیری مهم ترین مشکل دولت مردان تدبیری است که باعث شده از جدیت و کفایت لازم در انجام کارهایشان برخوردار نباشند و نتیجه فعالیت هایشان این وضعیتی شود که با آن رو به رو هستیم.
این روزها هم که دیگر اوج فعالیت های تبلیغاتی ایشان است تا بتوانند کورسوی امیدی برای انتخابات ریاست جمهوری سال 1400 برای خود باقی بگذارند. از یک طرف فضاسازی می شود که ما تحریم هستیم و فریادها باید بر سر دشمن زده شود، از طرف دیگر مصاحبه می کنند که مقصر باقی ماندن تحریم ها مجلس شورای اسلامی و مجمع تشخیص هستند که یکی طرح هایی تصویب می کند بر خلاف خواسته دولت و دیگری لوایح fatf را مطابق میل این آقایان تصویب نمی کند و مصالح کشور را بر مصلحت دولت تدبیر و امید ترجیح داده است.
نتیجه این می شود که به صورت گازانبری شاهد حمله دولتی ها به این دو نهاد هستیم. رییس دفتر رییس جمهور در مصاحبه ای می گوید که گویا عده ای دوست دارند کشور تحریم باشد و رفع تحریم را به ضرر خود می بینند. این ادعا از آن جهت مردود است که پس از هشت سال مذاکره کردن مثلا متخصصان تدبیری نتیجه به دست آمده به قول خودشان «تقریبا هیچ» بوده که علت اصلی این اتفاق نیز گاف های فراوان آقایان در مذاکره و بدعهدی طرف های خارجی بوده است. حال با در نظر گرفتن این حقایق اینکه امروز بگویند عده ای در داخل نمی خواهند تحریم ها رفع شود تا به منفعت سیاسی خود برسند یا بد است که لوایح fatf بعد از خاتمه کار این دولت و استقرار دولت جدید تصویب شود، حقیقتا چیزی جز وقاحت نیست.
بدتر از آن و در حوزه اجرا نیز این دست بهانه گیری ها را می توان در صحبت های علی ربیعی در نشست خبری سخنگوی دولت پیدا کرد و مورد توجه قرار داد که صف های خرید روغن را به علت فضاسازی های مجلس شورای اسلامی عنوان کرده است. یعنی اگر دولت عرضه مدیریت بازار در بخش های مختلف آن اعم از میوه، مرغ، گوشت، روغن، اقلام اولیه، خودرو، ارز، مسکن و بورس را ندارد، مقصرش ایشان نیستند و مجلس و قوه قضاییه و مخالفان و سپاه و فلان نهاد مقصرش هستند وگرنه ایشان خداوندان عرصه مدیریت هستند.
حقیقت ماجرا این است که حضرات دولت تدبیر و امید واژه مدیریت و عرصه سیاست ورزی را به ابتذال کشیده اند. آن چه که این روزها از سوی ایشان گفته می شود، چیزی نیست جز یک سری حرف های بی سر و ته و بهانه جویی ها و فرار از مسئولیت که نتیجه اش می شود جامعه ای دلزده از سیاست و بی اعتماد به حاکمیت و مسئولانش و بر باد دادن سرمایه اجتماعی نظام اسلامی. در صورت وقوع چنین اتفاقی نه فقط جریان انقلابی ، بلکه خود این آقایان نیز متضرر خواهند شد و دیگر کسی خریدار حرف ها و شعارهایشان نخواهد بود.