فرهنگی کردن حجاب

گروه فرهنگی- حجت‌الاسلام محسن قنبریان در مصاحبه با روزنامه قدس بیان داشت : نکته لطیفی که اینجا وجود دارد این است که ما تمام دستورات و معروف هایی که داریم به تعبیر فقهی از «واجبات توقیفیه» نیستند. مثلاً نماز از واجبات «توفیقیه» است یعنی کسی حق ندارد در آن کم یا زیاد کند و نماز را آنگونه که تشریع شده باید خواند. اما انصافاً بسیاری از معروف ها در شریعت ما تشریع و یا امضا شدند -که در حوزه مسائل اجتماعی است- توفیقی نیستند. مثلا حکم حجاب گفته است که غیر از دست و صورتت، بقیه پوشیده باشند. فرهنگ ها و عرفها با تکثرات اقلیمی و فرهنگی این حکم را عمل می کنند...

به گزارش بولتن نیوز، اینکه ما رنگ را نیز جز شرع کنیم، خطایی است که ما انجام می دهیم. گفتن اینکه چادر حجاب برتر است، در قالب «یدعون الی الخیر» هیچ ایرادی ندارد ولی اینکه بگوییم فقط این حجاب است، کار اشتباهی است.

متحد الشکل کردن نه به شکل رضاخانی و نه به شکلی که مدنظر برخی در جمهوری اسلامی است، نشدنی است.

آیا درست است که بخواهد همه فرهنگ های کرد و بلوچ و ترک و خوزستانی را به شکل و فرم واحد دربیاورد؟

ازقضا اینجا می بینیم که یک مسئله شرعی، لباس فرهنگی هم می پوشد و به شکل ازمنه مختلف و فرهنگ های مختلف نیز در می آید بدون اینکه از قدسیت بیافتد. یعنی کماکان عرفی به معنای سکولار، نشده است و شرعی بودن و ماخذ الهی داشتن آن سرجای خودش است؛ اما پوستین فرهنگی و اقلیمی نیز پوشیده است. این از آن لطایفی است که اگر لحاظ کنیم، آنوقت تکثر ها نیز جواب می گیرد...

▫️نکته لطیف دیگر تعبدی نبودن بسیاری از احکام اجتماعی اسلام است. باز از همان حجاب مثال می زنم:

اصل این جلباب، حجاب برتر بوده است. مثلاً در دوران هخامنشی نیز این جلباب بوده و شما نیز در آثار به جای مانده از آن دوران می بینید. حالا اگر کسی بخواهد آن را بعنوان میراثی باستانی داشته باشد، هیچ ایرادی ندارد. چرا که این ها دیگر جز واجبات تعبدی نیز نیست که قصد قربت در آن شرط باشد. در "واجبات توصلی" رسیدن به نتیجه، مطلوب است؛ قصدش و نیتش مهم نیست. در مورد حجاب مثلاً فقط باید وجه و کفین دیده شوند حالا دیگر می خواهید به قصد قربت باشد یا به قصد پاسداشت میراث ملی یا هرچیز مشروع دیگر.