تا زمانی که جوانان انقلابی خود را تحمیل نکنند و به جزیره ای کار کردن رضایت داشته باشند، چیزی عاید انقلاب و کشور نخواهد شد.
گروه سیاسی _ سید محسن عبدالهی: پس از انتخابات ریاست جمهوری سال 96 محمدباقر قالیباف که در حمایت از سید ابراهیم رئیسی و در سیستم تصمیم گیری جمنا از ادامه رقابت های انتخاباتی کناره گیری کرده بود، صحبت از جریانی جدید به نام نواصولگرایی کرد.
به گزارش بولتن نیوز، در ایده ای که قالیباف ارائه داد، محوریت با جوانان بود و بالا رفتن سرعت عمل در تصمیم گیری و بر عکس تمام اوقات، تصمیم گیری از پایین به بالا، یعنی بدنه اصولگرایان تصمیم گیری کنند و علی الخصوص جوانان و نه عده ای که همواره نقش زعیم جریان اصولگرایی را بازی کرده اند و خود بریده اند و دوخته اند.
این ایده با واکنش های مثبت و منفی متفاوتی رو به رو شد. عده ای که مطابق معمول چون منافع خود را در خطر می دیدند، نواصولگرایی را تخریب کردند. دسته ای دیگر که خود را از همه انقلابی تر می دانستند، به شکلی دیگر نظریه و خود قالیباف را تکفیر کردند. بخشی نیز در عین حال که مطلقا هیچ ایده جدیدی نداشتند، تنها شروع کردند به انتقاد بدون راه حل و پیشنهاد. قطعا ایده اولیه محمدباقر قالیلاف بی ایراد نبوده است اما هر نظریه ای نیاز به چکش کاری دارد تا شکل بگیرد، منتهی اکثر مواجهات با نواصولگرایی از در تکفیر و تمسخر بود.
امروز محمدباقر قالیباف در راستای همان نظریه با انتشار ویدئویی در شبکه های اجتماعی راهکار جدیدی را برای شرکت در انتخابات مجلس شورای اسلامی ارائه داده است. وی از جوانان انقلابی و دغدغه مند دعوت کرده است به سایتی که معرفی کرده مراجعه کنند و خود یا فردی را که دارای صلاحیت لازم برای تصدی مسئولیت نمایندگی مجلس شورای اسلامی است را معرفی نمایند. وی علت این کار را خارج شدن از همان چرخه تصمیم گیری از بالا به پایین دانسته است و عقیده دارد که با خمودگی و تکرار این جملات که نمی شود و نمی گذارند، هیچ مشکلی حل نخواهد شد. نام ایده جدید قالیباف «مجلس نو» می باشد.
جالب این جاست که باز هم عده ای شروع کرده اند به تمسخر قالیباف و ایده جدیدش. عزیزان آیا شما یا اطرافیانتان یا هر کسی که دوستش دارید یک راهکار جدید برای به میدان کشاندن جوانان و شکست آن نظم به دردنخور قبلی ارائه کرده اید؟! یا تنها از انقلابی گری نقد وضع موجودش نصیب شما شده است و برای حل مشکلات منتظر معجزه ای هستید. اینکه دوستان ما دچار چه مشکلی هستند، قابل درک نیست. زمانی که کسی آن ها را به بازی نمی گیرد، شاکی هستند چرا خود می برید و می دوزید و ما چکاره ایم. زمانی هم که یک نفر با ایده ای مشخص و هر چقدر پر اشکال اما قابل رفع قدمی بر می دارد، شروع می کنید که چرا تو و ما تو را قبول نداریم یا نمی گذارند و نمی شود. چه باید کرد؟! ایده ای دارید؟! پیشنهادی برای رفع ایرادات طرح قالیباف به ذهنتان می رسد؟! چرا تنها تخریب می کنید؟!
تا چه زمانی باید منتظر بنشینیم که شاید اتفاقی افتاد و جوانان هم به عرصه مدیریت و تصمیم گیری وارد شدند. اگر فکر می کنید که این کار نتیجه ای نخواهد داشت و نیمه کاره رها خواهد شد، می توانید با فشار از پایین و اتحاد هر کسی را که مانع تراشی می کند، از سر راه کنار بزنید. باور کنید با این فرضیه ها که هیچ اتفاقی نخواهد افتاد و ما می دانیم، تا صد سال دیگر نیز تغییری به وجود نخواهد آمد. تا زمانی که جوانان انقلابی خود را تحمیل نکنند و به جزیره ای کار کردن رضایت داشته باشند، چیزی عاید انقلاب و کشور نخواهد شد.