به گزارش بولتن نیوز، متن این یادداشت به شرح زیر است:
یک. بچهها بالاخره پیدا شدند. یکی در پاکستان و دیگری نزد اقوامی که به ناکجاآبادی رفته بودند و حالا که محرم شده برای حضور در هیئت باشکوه، بینظیر و عجیب پاکستانیها به آنجا برگشتهاند. ما به سبک و شیوه مادران ایرانی بچه ازدستداده، سختترین و تلخترین احتمال را میدادیم، اما لطف خدا شامل آنها و ما شد و حالا هیچ کودک گمشدهای در ماجرای تخریب خانههای پاکستانیهای شهرری وجود ندارد.
دو. کم بودند،اما بودند آنها که تلخ گفتند و سنگین و گمان کردند مادر فرزند گمکرده را باید اول به ملیتش شناخت و سنجید و کمک کرد و یا اینکه برای منافع گروه و انجیاو و دارو دستهشان از همان ابتدا زیر میز زدند. اما چه بسیار بودند آنها که بر پای آرمان بزرگ عدالت ایستادند و عقب نکشیدند، از سردار اشتری که مدام پیگیر بود و مراقب تا بانویی که تکوتنها از اصفهان بلند شده بود و آمده بود و میگفت درد مادر را من فرزند ازدستداده میفهمم، کاری هم نتوانم، مادر را تسلی میدهم.
جوانان و دانشجویان پایکار بودند و تحمل اینیک ماه و نیم سخت را برای خانوادهها و مطلعین آسانتر کردند. ما کارهای نبودیم، اما متشکریم.
ماجرای تخریب خانههای آنها که با ابهامات زیادی در شیوه برخورد اخلاقی و انسانی با آنها همراه بوده است و در هیاهوهای گمشدن بچهها گم شد و دیده نشد، شاید نشانهای برای همه آنهایی بود که نامی از انسانیت یا انقلابی گری بر خود نهادهاند و مشغولیاتی جز کاهش رنج مستضعفین انتخاب کردهاند.
مسیر بهبود زندگی پاکستانیهای اطراف تهران با شدت بیشتری آغاز خواهد شد. اگر خدا بخواهد.
انتهای پیام/#
شما می توانید مطالب و تصاویر خود را به آدرس زیر ارسال فرمایید.
bultannews@gmail.com