من لختم، پس هستم!!!

گروه اجتماعی: داریوش سجادی، فعال سیاسی مقیم آمریکا در یادداشت پیش رو که پیرامون تصویر گلشیفته فراهانی بر روی جلد مجله فیگارو نگاشته شده، معتقد است: اگر «مریم میرزا خانی» باشی، به اعتبار نبوغ ریاضیت فخر جامعه زنان خواهی شد و اگر هیچی نباشی «گلشیفته ای» می شوی که تمنای دیده شدنت را با حجم پستان و قوس باسن و موجودی هایت برای خدمات بستر مرتفع می کنی! 

به گزارش بولتن نیوز، متن این یادداشت که در صفحه اجتماعی نگارنده نیز منتشر شده، به شرح زیر است: 

تصویر کاملا برهنه گلشیفته فراهانی بر روی جلد مجله فیگارو سند فاحشی از فرجام یک انحطاط بود.
بعبارتی دیگر:
اگر دلیلی برای بودن نداشته باشی، پستان هایت، لنگ و پاچه ات، عرضه تن ات! دلیلی می شود برای بودنت!
به همین اعتبار طبیعی خواهد بود تا هر کس برای ابراز وجود و ارضای ذات توجه طلب خود به قامت و اندازه استعداد و نبوغ و شعور خود بکوشد و بدرخشد.
اگر «مریم میرزا خانی» باشی، به اعتبار نبوغ ریاضیت فخر جامعه زنان خواهی شد و اگر هیچی نباشی «گلشیفته ای» می شوی که تمنای دیده شدنت را با حجم پستان و قوس باسن و موجودی هایت برای خدمات بستر مرتفع می کنی!

پیش تر در «تن و زن» نوشتم:
تقدیر خود خواسته و خود ساخته «میرزاخانی» آن بود تا با همان صورت و سیرت ساده و بی آلایش بدون نیاز به دکلته و بیکینی و ریمل و بوتاکس و رُژ و فرمُژه و دکـُلره و هایلات و اپیلاسیون و پروتز و ساپورت و مانیکور و پدیکور و سولاریـُم و هزار کوفت و زهر مار دیگر (!) نشان دهد « زن » بیرون از« تـن » نیز موجودیت و صلاحیت و شانیت دارد تا بتواند از مسیرهائی مشروع و معقول خود را در کانون اقبال و توجهی میمون قرار دهد! (زن و تن)
خدا گلشیفته ها را شفا دهد!
(پستی قدیمی بمناسبت درگذشت مریم میرزاخانی)