سکوتهای طولانی در بین افرادی که در کنار هم زندگی میکنند منشأ انباشتگی ذهنیتهای ناروا، اعّم از ذهنخوانی، عصبانیت و نهایتاً نفرت و کنارهگیری میشود. حرفزدن و حرف شنیدن هم حق است و هم تکلیف. این حق را باید مطالبه کرد و این تکلیف را ادا نمود.
گروه اجتماعی: دکتر
محمّدعلی فیاضبخش در یادداشت پیش رو که پیرامون شعار امسال سازمان بهداشت
جهانی نگاشته شده، آورده است: حرفزدن و حرف شنیدن هم حق است و هم تکلیف.
این حق را باید مطالبه کرد و این تکلیف را ادا نمود.
به گزارش بولتن نیوز، متن این یادداشت که در روزنامه اطلاعات نیز منتشر شده، به شرح زیر است:
سازمان بهداشت جهانی به مناسبت سالگرد تأسیس خود شعار «بیایید با هم حرف بزنیم» را برای سال 2017 برگزیده است.
کمتر
از یک دهه پیش آموزش و پرورش کشور ما آماری داد از متوسط روزانهی
گفتوگوی والدین و فرزندان. این رقم شانزده دقیقه در شبانهروز بود.
سکوتهای
طولانی در بین افرادی که در کنار هم زندگی میکنند منشأ انباشتگی
ذهنیتهای ناروا، اعّم از ذهنخوانی، عصبانیت و نهایتاً نفرت و کنارهگیری
میشود. یک علّت عمده در سکوتهای طولانی میان همسران این است که به یک
خودخواهی پنهان مبتلایند.
بدین معنی که وقتی حالشان خوب است حرف میزنند
و هنگامیکه خوشحال نیستند حوصلهی حرف شنیدن و یا حرفزدن ندارند؛
غافل از آن که چه بسا طرف مقابل حال خوشی دارد و میخواهد حرف بزند و یا
بشنود؛ چرا حق او را ادا نکنیم؟ حرفزدن و حرف شنیدن هم حق است و هم تکلیف.
این حق را باید مطالبه کرد و این تکلیف را ادا نمود.
البته سلسلهی
اعصاب جامعه که از فرماندهی سیاسی، اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی تأثیر
میپذیرد نیز باید در آرامش و امنیتی باشد که خروجیاش شادی و نشاط و حوصله
و نشانهاش گفتوگو و اختلاط کلامیباشد.
والدین و فرزندان،
معلّمان و شاگردان، همسران، نیز شهروندان و حاکمان باید در اعتماد و امنیت
نسبت به یکدیگر باشند تا زبان به حرف و گوش به سخن بگشایند و بسپارند.