گفت: چه خبر؟!
گفتم: تعدادي از ايرانيان فراري به حمايت از موسوي و كروبي در مقابل دفتر سازمان ملل در ژنو دست به تحصن چند ساعته زده اند!
گفت: كه چي بشه؟!
گفتم: از آمريكا و كشورهاي اروپايي خواسته اند ايران را وادار كنند كه ارتباط قطع شده موسوي و كروبي با خارج از كشور را دوباره برقرار كنند!
گفت: آمريكا و اروپا آن روزهايي كه قدرت داشتند نتوانستند عليه ايران هيچ غلطي بكنند، چه رسد به حالا كه با انقلاب هاي اسلامي در خاورميانه از هميشه خاك برسرتر شده اند.
گفتم: اما خودمونيم! چقدر خوب شد كه اين خل و چل ها از ايران فرار كردند.
گفت: غلط نكنم! بعضي ها براي خدمت به مردم ايران زمينه فرار اين خل و چل ها را فراهم كرده اند!
گفتم: تعدادي ديوانه را با هواپيما به تيمارستان يك شهر ديگر منتقل مي كردند و ديوانه ها با سر و صدا و حركت هاي ديوانه وار براي پرواز مشكل ايجاد كرده بودند. خلبان به مهماندار گفت؛ برو اين ديوانه ها را آرام كن! و بعد از چند دقيقه همه چيز آرام شده بود. خلبان از مهماندار پرسيد چيكار كردي؟ گفت؛ در هواپيما را باز كردم گفتم برويد بيرون هواخوري!