پرمخاطب ترین سریال نوروز 90

سریال نوروزی شبکه 3 با عنوان "راه دررو" را دیدیم، تجربه ثابت کرده یک کرور بازیگر طنز هم اگر در سریالی بازی کنند ولی یک فیلنامه درست و حسابی و انسجام در فیلم نباشد غیر از اتلاف وقت چیز دیگری ندارد، به نظر من این سریال هجو بود نه طنز، ولی چیزی که مرا واداشت تا نظرم را در اینجا درج کنم پایان سریال بود آنجایی که در بیمارستان معلوم شد نوزاد مهران غفوریان برعکس تصورشان دختر نیست بلکه پسر است ،چنان گل از گل عمه می شکفد و به پدر نوزاد خبر می دهد که یک لحظه فراموش می کنیم رسالت تلویزیون این است که فرهنگهای غلط جامعه را تصحیح کند و انگار یک مشت خاله زنک فیلنامه را نگارش کرده اند، 1400 سال پیش خدا پیامبرش فرستاد تا جهل را از بین ببرد و دختران را زنده به گور نکنند، اکنون فقط ظاهر قضیه از بین رفته است ، در دنیایی که زنان در بسیاری از عرصه ها از مردان پیشی گرفته اند ، در ایرانی که به گفته خود صدا و سیما جایگاه خاصی برای زنان قائل هستند آیا رواست که در مورد دختر یا پسر بودن نوزاد چنین برخوردهایی را شاهد باشیم ، در این روزها که شاهد آن هستیم که فرزندان دختر برای پدر و مادر به مراتب شایسته تر و پر افتخار تر از پسران هستند سزاوار است که انتهای فیلم که مثلا قرار است به طرز بچه گانه ای همه چیز خوب تمام شود و بدبختیها پایان یابد ، یکی از بدبختیها که ناگهان به خوشبختی بدل می شود تغییر جنسیت نوزادی است که تا کنون بر طبق گزارش سونوگرافی دختر بوده و حالا به شکل معجزه آسایی پسر از آب در می آید ، من برای دست اندر کاران سریال و برای تمام خانمهایی که در سریال سهیم بوده اند متاسفم از جمله خانم مرجانه گلچین که نقش اصلی در صحنه آخر را داشت ، تا خود زنان برای خود ارزشی قائل نباشند وضع بر همین منوال است ،در سریالی که سالخوردگان مانند جوانان کم عقل وحتی دیوانه به نظر می رسند و مضحکه هستند و جوانان یا دزدند یا پنهانی با زن دیگری در ارتباط هستند و برادر و خواهر به هم رحم نمی کنند و فوت پدر برایشان بی اهمیت است بیش از این هم انتظاری برای باقی مسائل نیست ، این است شبکه جوان و فرهنگ سازی آن ، پروراندن فرهنگ جاهلانه داش مشتی های دهه چهل و خاله زنکهایی که از بیکاری در کوچه جمع می شوند و غیبت می کنند ، صد رحمت به فیلم فارسی ،
در مقایسه جا دارد از سیروس مقدم برای سریال "پایتخت" قدردانی نمود ، از کاربرد لهجه شیرین مازندرانی و شناساندن آن به مردم و آشنا کردن بیینده با فرهنگ خته ای از این مملکت ، بیان هم زیستیها ، دوستیها ، فرازها و نشیبها ، فدارکاری ها و قدرشناسی ها در غالب یک داستان باور پذیر نه افراط و نه تفریط ، داستانی که در آن انسانها مضحکه نیستند بلکه انسانند با همه کم و کاستیهای یک انسان و این موقعیت هاست که ما را می خنداند و در کنار این خنده نتیجه های زیباست و این یعنی یک طنز واقعی، با بازهای زیبا از بازیگران آن به خصوص محسن تنابنده و علیرضا خمسه ، برای آقای محسن تنابنده آینده ای روشن در عرصه سینما و تلویزیون را با توکل به خدا می توان دید، به تمام دست اندر کاران سریال "پایتخت" خسته نباشید می گویم ، به امید کارهای بعدی