حسین علاء، خیانت در آرامش

بولتن نیوز: در حافظه تاریخ معاصر نام حسین علاء به عنوان یک شخصیت سیاسی وابسته به بیگانه، استاد اعظم لژهای فراماسونری، موسس باشگاههای نئوماسونی همچون «روتاری» و «لاینز» که تحت پوشش فعالیتهای بشردوستانه به عنوان حافظ منافع اجانب در ایران فعالیت داشتند و یکی از چهره های وابسته به دربار ثبت شده است.

حسین علاء به سال 1261 ش در خانواده­ای اشرافی و از خانواده های هزار فامیل و مرتبط با دربار پادشاهان قاجار چشم به دنیا گشود. پدرش میرزا محمدعلی خان علاء السلطنه ملقب به پرنس در شمار رجال و دولتمردان وابسته به انگلیس در دوره قاجار قرار داشت و شاید به همین دلیل بود که پسرش ـ حسین ـ راه پیشرفت را در کسب و تحصیل علم نمی دید و خیلی زود مدرسه را رها کرد اما به واسطه نفوذ پدرش جذب مشاغل و مناصب ارشد دولتی شد.

هنگامی که شعله های جنگ جهانی اول زبانه می کشید حسین علاء به دلیل در اختیار داشتن پست و ریاست کابینه وزارت امورخارجه و تسلط به زبانهای انگلیسی و فرانسه و نیز به عنوان چهره مورد اعتماد انگلیسها در کلیه مذاکرات سیاسی ایران با سفارتخانه های خارجی ایفای نقش می کرد و زمانی که جنگ جهانی اول تمام شد علاء به عضویت هیئت نمایندگی ایران در کنفرانس صلح درآمد و به همراه فروغی به کنفرانس صلح پاریس رفت. وی هنوز در پاریس بود که به پیشنهاد نصرت الدوله و توافق وثوق در 17مرداد 1300ش. از سوی احمدشاه به سمت وزیر مختار ایران در امریکا و سفیر اکرودیته در مکزیک، آراژانتین و گواتمالا منصوب شد. او پس از کودتا رضاشاه در مرداد 1306 ش به سمت وزیر مختار ایران در پاریس منصوب شد و یک سال بعد نیز به نمایندگی از سوی ایران در اجلاسیه جامعه ملل در ژنو شرکت کرد. همچنین در سال 1307 سرپرستی دانشجویان ایرانی مقیم پاریس را نیز برعهده گرفت و با خشونت و دیکتاتوری به این کار پرداخت. او [علاء] حتی نامه ها و تلفن های دانشجویان را سانسور می کرد و اجازه هیچگونه مطالعه­ای در مکتبهای سیاسی به آنان نمی داد. چنانکه در آذرماه سال 1308 سه داشنجو را که به مسائل سیاسی پرداخته بودند از فرانسه بیرون راند و به ایران بازگشت داد».

علاء در اردیبهشت سال 1311 بلافاصله پس از اتمام دوران ماموریت خود و بازگشت به ایران به جای لیندن بلات آلمانی ـ نخستین رئیس بانک ملی ایران ـ به سمت ریاست هیئت مدیره بانک ملی ایران منصوب شد. در این سال پس از الغای قرارداد دارسی علاء در کنار افرادی چون سید حسن تقی زاده و محمدعلی فروغی در گفتگوهای مربوط به تجدید قرارداد نفت شرکت کرد و به اتفاق علی اکبر داور وزیر عدلیه وقت و نصرت الله انتظام به ژنو رفت و امتیاز 60ساله نفت ایران را به انگلیس واگذار کرد و برگ ننگین دیگری را بر کارنامه سیاه و خیانت بار خود افزود: قرارداد تمدید نفت معروف به قرارداد 1933 به سعی تقی زاده در اردیبهشت 1312 تنظیم گردید. گفته شد که طرح تجدید قرارداد اول بین سرجان سیمون نماینده انگلیس با داور و علاء و انتظام مطرح شده و همان مذاکرات مبنای اصلی قرارداد 1933 گردیده است. طرفه آنکه در راه امضای این قرارداد ننگین بیش از آنکه انگلیسی ها پیشقدم باشند چهره هایی چون علاء و تقی زاده پیشقدم و مشتاق بودند؛ تا به قیمت غارت منابع ملی کشور خوش خدمتی خود را به اجانب به اثبات برسانند: نکته گفتنی درباره قرارداد این است که تقی زاده در سال 1308 هنگامی که وزیر مختار ایران در لندن بود برای نخستین بار  پیش از آنکه قرارداد لغو شود و انگلیسها تمدید آن را بخواهند مساله تمدید را عنوان کرد و چهار سال بعد خودش عامل تمدید [آن] شد.

ناصر نجمی یکی از نوسیندگان تاریخ معاصر ایران در این باره می نویسد:علاء را یکی از عاقدین قرارداد منحوس 1933 نفت می دانند که از دوستان و همکاران سید حسن تقی زاده بود و رفیق گرمابه و گلستان تقی زاده محسوب می گشت.

  منابع:

1ـ نیمه پنهان، ج23، تهران: دفتر پژوهشهای موسسه کیهان

2ـ ناصر نجمی، بازیگران سیاسی عصر رضاشاهی و محمدرضاشاهی.