استقبال تاریخی مردم قم از رهبر معظم انقلاب و استقبال ملت لبنان از رئیسجمهور محترم ایران، دو حادثه مهم در شرایط سیاسی و بینالمللی کشورمان به شمار میآید.این دو حادثه چند پیام مهم را دربر دارد که عبارتند از: ملت ایران بطور کامل احیا شده است و با شعور و اراده قوی در داخل و خارج از ایران نقشآفرینی میکند، ملت ایران در داخل با محوریت رهبری، انسجام و اقتدار خود را نشان میدهد و در خارج از کشور نفوذ و اعتبار خود را به نمایش میگذارد و ملت ایران مانند یک انسان کامل دارای درک و شعور و مصلحتاندیشی است و تدبیر سیاسی خود را در کنار بصیرت خویش بروز و ظهور میدهد.هر دو حادثه فوق موجب شگفتی مجدد غرب از انسجام و نفوذ ملت ایران در داخل و خارج شده است و غرب توپ را در میدان خود میبیند. اگر بهگذشته نزدیک مراجعه کنیم، میبینیم که این شعور و اراده ملت ایران یکبار دیگر پیرامون ولایت و امامت امامحسین(ع) در 9 دیماه به ظهور رسید. در آن برهه حساس نیز پس از 7 ماه که اکثریت سیاسیون کشور منفعل شده بودند و دولتمردان نیز حوادث داخلی را نتوانستند به کنترل درآورند، ملت ایران به صحنه آمد و به ناامنیها و اغتشاشات پایان داد و حماسهای بزرگ را رقم زد.جالب این است که پیشگامی ملت ایران از نخبگان سیاسی کشور تا امروز ادامه یافته است. ملت بزرگ ایران به خوبی درک میکند که در شرایطی که کشور از سوی غرب تحریم و تهدید شده است، پرداختن به دلخوریها و مسائل شخصی و گروهی، حتی اگر حق هم باشد، نادرست است. رسیدن ملت ایران به این حد از ادراک سیاسی و عزم ملی بیانگر آن است که افق روشن و امیدبخشی فراروی کشور ما قرار دارد.بنابراین، بهتر است که نخبگان سیاسی که تماشا را بر حضور سیاسی در صحنه ترجیح دادهاند، بیش از این از ملت ایران عقب نمانند و خود را به قافله ملت ایران برسانند و افراطگرایی موجود نباید بهانهای برای این اقدام آنان تلقی شود هرچند که افراطگرایی هم معلول تماشاچی شدن آنها و خالی کردن صحنه بوده است.در نامه اینجانب به رهبر انقلاب پس از نهم دیماه، از نخبگان خواسته بودم که با یک حرکت نمادین به ملت ایران بپیوندند. آن موقع مهمترین مساله وحدت بود؛ وحدتی که مردم شروع کرده بودند و نخبگان باید به آن میپیوستند ولی امروز مردم جلوتر از وحدت حرکت کردند، چرا که متوجه تهدیدات و تحریمها شدهاند و نمیخواهند که دشمن با این اقدامات علیه ملت ایران موفق شود. از اینرو، کسی منتظر وحدت نباشد بلکه با حرکت جمعی، نه تنها وحدت به دست میآید بلکه جلوتر هم خواهیم رفت.لذا ضرورت امروز حرکت جمعی است که نهتنها انسجام ملی ما را دربردارد بلکه دستاوردهای بزرگتری برای ما به ارمغان میآورد. البته حرکت باید صادقانه باشد، اعتراف به اشتباهات و همراهی با مردم و نظام در این حرکت جمعی بسیار مهم است.