اینها شهداي مدافعه حرم ،مدافع ایران و شیعیان هستند

با سلام،
غریبانه می روند ، مظلومانه شهید می شوند ، عاشقانه تشییع می گردند.

نسل ما كه حسابي از سهميه هاي خاص ضرر كرد . هم كنكور هم استخدام ... اميدوار بوديم اقلاً بچه هامون در فضاي عادلانه و بر اساس تواناييها و لياقتاشون فرصتهاي شغلي و تحصيلي رو بدست بيارن ، ولي گويا اين رشته سر دراز دارد....

كاش امكان داشت وسايل حرم را به يكي از شهرهاي محروم خودمون منتقل ميكردند . هم ايمن تر بود هم شهيد نميداديم و هم رونق منطقه را در پي داشت .

با عرض سلام ولله اگر من نظر بدم با اینکه نظرم حقیقت دارد و هیچ گونه خللی در ان نیست ممکن هست دوستان من را کافر قلمداد بکنند و صد ایرانی با اینکه سکوتم از رضایت نیست اما می خواهم سکوتم رو بشکنم
درود و رحمت خداوند بر شهیدان حرم انهایی که جانشان رو بخاطره عقید و ایمانشان در راه ائمه ی اطهار فدا کرده و شهید شدند انشالله جایشان در بهترین جایگاه بهشت باشد%%
سوال این هست ایا کسانی که رفتند به جبهه ی جنگ و در روزه اول یا ماه اول و یا سال اول جان خود را از دست دادن و شهید شدند
جایگاهشان پیشه دولت و خداوند ارجمندتر هست یا انهایی که بعد از مدتی جنگ به اسارت در امدند و زیره سخت ترین شکنجه ها قرار گرفتند و گروه اول یعنی شهیدان خانواده های انها از امکانات مخصوصی در عرضه ی اداری و غیره برخوردارند و گروه دوم یعنی ازادگان نیز از حقوق و مزایای از طریق دولت برخوردارند و گروه سوم که بر اثر ترکش و یا مواد شیمیایی جانباز شده اند و دوران باقی مانده ی زندگی خودشان را در سخت ترین شکل ممکن در حال سپری کردن هستند و هر چی دولت به انها کمک مالی و روحی بکند کم کرده هست و باز هم به این گرو حقوق یا مزایایی از طریق دولت به انها داده می شود اما گروهی که خدمتشان از نظره اینجانب بسیار بالاتر و بیشتر از این سه گروه هست تکلیفشان هم از نظره دولت که به این گروه ظلم شده است و هم از لحاظ اخروی چیست؟؟؟
منظور سربازان گمنام امام زمان هستند که 8 سال در زیره شدیدترین حملات دشمن و سختیهای جنگ و گرسنگی ها و شکنجه های روحی از بابت دوری از خانوادشان و مشکلات متاهلی دوری از فرزندشان و غیره رو با جان دل پذیرفتند اما نه شهید شدند و نه اسیر شدند و نه جانباز شدندسرنوشت این سربازان واقعی گمنام امام زمان چیست پدرم هشت سال بصورت داوطلب در جبهه های مقدس حق علیه باطل جنگید و بعد از اتمام جنگ فقط دو سال سایه ی پدر بر سرم بود و خیلی از شبها کابوسهای وحشتناکی بابام می دید که تا زمان حیاتش هیچ وقت از اون کابوسها خلاس نشد و هیچ گونه امتیازه دولتی از نهادهای حمایتی دریافت نکردیم%
به من بگویید تکلیف خانواده های این سربازان گمنام و بی نام و نشان چیست

راستی من که شیعه نیستم چکار کنم.