آیا اردوغان کماکان بر طبل حمایت از تروریسم خواهد کوبید؟

اما سوال این است که حزب عدالت و توسعه چگونه توانست در فاصله چند ماه شکست 10 درصدی آرای خود را جبران کند؟

به گزارش بولتن نیوز،حزب عدالت و توسعه در این مدت دو جنگ به راه انداخت و همزمان در داخل اپوزیسیون مخالف را دستگیر و یا محدود کرد.

یکی از این جنگها با حزب کارگران کردستان ترکیه بود و این حزب را وارد یک نبرد خیابانی کرد، اگرچه جنوب شرقی ترکیه ناآرام شد اما دولت با این رعب و وحشت بار دیگر این ایده را در میان مردم ترکیه و بخصوص مناطق کردنشین تقویت کرد که رای دادن به کردها می تواند بسیار گران تمام شود کما اینکه داود اوغلو در دیاربکر اعلام کرد اگر می خواهید بار دیگر ژاندارمها در خیابانها اقدام به دستگیری مردم نکنند به ما رای بدهید.

همزمان دولت اردوغان هرچند بصورت نمایشی هم که شده چند حمله پراکنده به گروه تروریستی و تکفیری داعش ترتیب داد تا خود را به مخالفین حمایت از داعش اثبات کند.

سیستم امنیتی ترکیه نیز در تمام کشور موج دستگیری مخالفان  و بخصوص در جنوب شرقی ترکیه را به راه انداخت تا با تشدید فضای ناامنی خود را منجی ترکیه نشان دهد.

از سوی دیگر با آغاز حملات به پ.ک.ک ملی گرایان این کشور را قانع کرد که علیه این گروه می ایستد وتغییری در مواضع حزب عدالت و توسعه روی نداده است.

با پاسخ پ.ک.ک به تحرکات دولت و آغاز درگیریها در بسیاری از شهرهای جنوب شرقی ترکیه این هدف محقق شد و ناامنی در سراسر این مناطق گسترش یافت.

البته نباید از یاد ببریم که حزب عدالت و توسعه قرار نبود تمام آرای کردها را بدست بیاورد بلکه این حزب درصدد بازگشت آرای محافظه کاران کرد در مناطق کردنشین بود که به آنها چنگ و دندان نشان داده بود.

از این رو این آرا بار دیگر در انتخاباتی که اگرچه آزاد بود ولی منصفانه نبود به این حزب بازگشت و اکنون حزب اردوغان می تواند به تنهایی دولت را تشکیل دهد و از بن بست دولت ائنلافی خارج گردد.

یکی دیگر از پیامهای این حزب در عدم تشکیل دولت ائتلافی در چند ماه قبل این بود که اصولا ترکیه نمی تواند با یک دولت ائنلافی مدیریت شود وضروری است یک حزب و یک تفکر بر این کشور حکمرانی کند.

به هر روی این انتخابات را حزب عدالت و توسعه بصورت ناپلئونی برد ولی واقعیت این است که اگر اکنون 49 درصد مردم ترکیه موافق سیاستهای این حزب هستند اما 61 درصد مردم این کشور مخالف سیاستهای این حزب می باشند.

علی الخصوص در ارتباط با حمایت لجستیک این کشور از گروههای تروریستی و تکفیری، همراهی با سیاستهای عربستان و قطر و مواضع این کشور در خصوص سوریه این حزب تحت فشار شدید مخالفین می باشد و نباید از یاد ببریم این کشور در طول سالهای گذشته در حوزه های خارجی شکست خورده است.

کنترل بیشتر مناطق کردنشین در سوریه توسط کردها و وارد کردن ضربات سنگین به تروریستها در سوریه و عراق، ادامه پیروزیهای دمشق در جبهه ها این شکست منطقه ای را برای ترکیه بیشتر از هر زمانی قطعی تر کرده است، حال سوال این است که آیا ترکیه کماکان  در این جبهه باقی خواهد ماند؟ آیا ترکیه به آرای مخالفین خود در این کشور احترام خواهد گذاشت؟

بدون شک ادامه مسیر قبلی شکست های بیشتری را برای این کشور رقم خواهد زد چرا که اکنون شرایط جبهه مخالف ترکیه، عربستان و امارات و قطر بیشتر از هر زمانی در موضع قدرت قرار گرفته است و با ادامه این روند شاهراههای ارتباطی ترکیه با سوریه نیز توسط کردها کاملا قطع خواهد شد.


همزمان پیشرویها در اطراف دمشق و موصل و رقه این معادلات را برعلیه ترکیه تغییر خواهد داد.
سیاست ترکیه که بعد از جذب اتحادیه اروپا به دخالت در شرق تغییر یافت امروز شکست خورده است و ادامه آن در چهار سال آینده هزینه های زیادی برای دولت به همراه خواهد داشت علی الخصوص که مخالفین کرد هم در ترکیه وارد پارلمان شده و اکنون از مواضع رسمی و سیاسی به مخالفت با  سیاستهای دولت ترکیه خواهند پرداخت.

از این رو کارشناسان امیدوار هستند دولت جدید تغییری استراتژیک در مواضع منطقه ای خود ایجاد کرده و بدین ترتیب اعتماد داخلی را هم جذب کند.

اما باز سوال محوری تر این است آیا شانه های پنهان گروههای تروریستی در ترکیه اجازه خواهد داد که دولت جدید مواضع منطقی تری نسبت به منطقه داشته باشد یا کما کان بر طبل حمایت از تروریستها خواهند کوبید؟ سوالی مهم که زمان پاسخ آن را خواهد داد.