در این یادداشت که محمد تقی فرجی آن را برای سردار سرافراز اسلام و ایران سردار سلیمانی نگاشته، آمده است: هلا، پير هشيار درد آشنا! بريز از مي صبر، در جام ما؛ من از شرمساران روي توام، ز دُردي كشان سبوي توام !!
گروه فرهنگی: در یادداشتی با عنوان «هلا، پير هشيار درد آشنا!» که محمد تقی فرجی آن را برای سردار سرافراز اسلام و ایران سردار سلیمانی نگاشته، آمده است: هلا، پير هشيار درد آشنا! بريز از مي صبر، در جام ما؛ من از شرمساران روي توام، ز دُردي كشان سبوي توام !!
به گزارش بولتن نیوز، متن این یادداشت که به صورت اختصاصی در اختیار خبرنگار ما قرار گرفته به شرح زیر است:
براى پير جبهه هاى نبرد،
براى مرد بى ادعاى جبهه مقاومت،
براى استوره جنگ و شور آفرينى،
براى علمدار مردان ميدان عشق،
براى مست جام الست،
براى دليرى از وادى ديگر،
براى گمنامى نام آور،
براى هشيارى درد آشنا،
براى انتهاى جنون،
براى منتقم خون همدانى ها،
و براى، ........
سردار سرافراز اسلام و ايران،
قاسم سليمانى،
مردى كه براى دفاع از اسلام و انقلاب اسلامى،
در همه جبهه هاى حق بر عليه باطل،
هميشه و در همه جا،
سر از پا نشناخته و نمى شناسد،
در دفاع مقدس و در جبهه مقاومت،
در مبارزه با تروريسم بين المللى،
در لبنان و فلسطين و سوريه و عراق،
و كمتر آوردگاهى را مى توان آورد،
كه صداى گام هاى استوار سليمانى،
شنيده نشود و به گوش نرسد!
و اما اكنون كه، .........
هلا، دين فروشان دنيا پرست!
سكوت شما پشت ما را شكست
اگر داغ دين بر جبين مى زنيد
چرا دشنه بر پشت دين مى زنيد؟
خموشيد و آتش به جان مى زنيد
زبونيد و زخم زبون مى زنيد!
براى مدافع حرم الله،
منتقم خون سردار سربدار،
همرزم شهيد حسين همدانى،
كه با حضور دليرانه خود،
در خط مقدم جبهه مقاومت،
به نداى هل من ناصر حسين(ع)
لبيك گفت و لرزه بر اندام،
سپاه يزيد مى اندازد،
قاسم سليمانى،
هم او كه،
داعش و داعش ها،
از نام بلند آوازه اش،
چون بيد بر خود مى لرزند،
و ديرى نخواهد پائيد،
كه گروهك آدم كش داعش،
در سوريه و عراق دفن مى شود،
و با تدبير، اقتدار و شجاعت،
مثال زدنى سردار عزيز ما،
ريشه ترور و تروريسم،
در منطقه مى خشكد،
راستى!
براى تحسين سردار،
چه مى توان گفت!؟
من فكر مى كنم،
فقط مى توان چنين نجوا كرد،
من از شرمساران روي توام
ز دُردي كشان سبوي توام
غرورم نمي‌خواست اين سان مرا
پريشان و سر در گريبان مرا
غرورم نمي‌ديد اين روز را
چنان ناله‌هاي جگر‌سوز را
غرورم براي خدا بود و عشق
پل محكمي بين ما بود و عشق
نه، اين دل سزاوار ماندن نبود
سزاوار ماندن، دل من نبود
همين وبس!
و اما بعد،
شب است و سكوت است و ماه است و من
فغان و غم اشك و آه است و من
شب و خلوت و بغض نشكفته‌ام
شب و مثنوي‌هاي ناگفته‌ام
شب و ناله‌هاي نهان در گلو
شب و ماندن استخوان در گلو
من امشب خبر مي‌كنم درد را
كه آتش زند اين دل سرد را
بگو بشكفد بغض پنهان من
كه گل سرزند از گريبان من
مرا كشت خاموشي ناله‌ها
دريغ از فراموشي لاله‌ها
كجا رفت تأثير سوز و دعا؟
كجايند مردان بي‌ادّعا؟
كجايند شور‌آفرينان عشق؟
علمدار مردان ميدان عشق
كجايند مستان جام الست؟
دليران عاشق، شهيدان مست
همانان كه از وادي ديگرند
همانان كه گمنام و نام‌آورند
هلا، پير هشيار درد آشنا!
بريز از مي صبر، در جام ما
من از شرمساران روي توام
ز دُردي كشان سبوي توام
غرورم نمي‌خواست اين سان مرا
پريشان و سر در گريبان مرا
غرورم نمي‌ديد اين روز را
چنان ناله‌هاي جگر‌سوز را
غرورم براي خدا بود و عشق
پل محكمي بين ما بود و عشق
نه، اين دل سزاوار ماندن نبود
سزاوار ماندن، دل من نبود
من از انتهاي جنون آمدم
من از زير باران خون آمدم
از آن‌جا كه پرواز يعني خدا
سرانجام و آغاز يعني خدا
هلا، دين‌فروشان دنيا‌پرست!
سكوت شما پشت ما را شكست
چرا ره نبستيد بر دشنه‌ها؟
نداديد آبي به لب تشنه‌ها
نرفتيد گامي به فرمان عشق
نبرديد راهي به ميدان عشق
اگر داغ دين بر جبين مي‌زنيد
چرا دشنه بر پشت دين مي‌زنيد؟
خموشيد و آتش به جان مي‌زنيد
زبونيد و زخم زبان مي‌زنيد
كنون صبر بايد بر اين داغ‌ها
كه پر گل شود كوچه‌ها، باغ‌ها
شب است و سكوت است و ماه است و من!
سردار،
خسته نباشيد!