روشن‌فکران دیکتاتور

گروه فرهنگی بولتن نیوز _

روشن‌فکران دیکتاتور

بابک حمیدیان گفت: سال گذشته بعد از بازی در سه فیلم با موضوعات ارزشی همچون «چ»، «رستاخیز» و «پنجاه قدم آخر» از سوی برخی افراد به اصطلاح روشنفکر و چپ گرا توهین های زیادی به من صورت گرفت.

ذره‌بین فرهنگی: شهید آوینی در خصوص دیکتاتوری روشنفکران در ایران می‌گوید: «در کشور ما همواره وضع چنین بوده است روشنفکران از مردم عقب‌ترند. شاهد مثال بنده، همین انقلاب اسلامی است که توسط مردم و رهبران روحانی‌شان به نتیجه رسیده است نه روشن‌فکران؛ جز جمعی قلیل، هنوز هم از این واقعیت که انقلابی رخ داده است بی‌خبرند. روشنفکری در ایران جز شبه موهومی بیش نیست، از مستشارالدوله تا این نسل سومی‌ها همه در این معنا که مردم را ناآگاه می‌انگارند و نارسیس‌وار شأنیت تفکر را جز برای خود نمی‌بینند متحد و متفق هستند. هرکس یک دیکتاتور کوچک در درون خود دارد که اگر میدان پیدا کند، سربرمی‌آورد...تابه حال ما متهم به دیکتاتوری بوده‌ایم، دیکتاتورهای در اقلیت! تا هنگامی که این جماعت سخن می‌گویند و ما ساکتیم چیزی نیست اما وای از آن هنگام که ما هم بخواهیم چیزی بگوییم! فریاد برمی‌دارند که: "آی! آزادی نیست به کسی اجازه حرف زدن نمی‌دهند این دیکتاتورها!"... دیکتاتوری به چیست؟ دیکتاتوری در ابراز نظر مخالف است و یا در عدم تحمل نظر مخالف؟...باور کنید من قصد توهین نداشتم این شما هستید که به شنیدن حرف‌های خلاف مشهورات عرف روشنفکری عادت نداردید.»

مستندسازی و مسئله‌ی انتخاب موضوع

«آ سید مهدی» مستندی از شبکه افق سیما است که زندگی سیدمهدی قوام، روحانی اخلاقی و از بزرگان تهران در دهه 40 را روایت می‌کند. «آ سید مهدی» ترکیبی از مصاحبه با خانواده و دوستان مرحوم از جمله عفت السادات قوام، آیت الله جاودان، حجت الاسلام شجاعی، علی گیاهی و جواد حبیبی دوست است و توسط مهدی مطهر برای شبکه افق تهیه شده و بابک مینایی هم کارگردان آن است.

ذره‌بین فرهنگی: یکی از موضوعات مهم در خصوص مستندسازی، انتخاب موضوع در ساخت آن است. هر ساله در ایران و جهان صدها فیلم مستند مختلف ساخته می‌شود. اما بجز چند مورد معدود، مابقی آنها چندان مورد توجه قرار نمی‌گیرد. و ریشه‌ی این مسئله، به تم اصلی مستند در دست ساخت برمی‌گردد. از آنجا که مستندسازی، به مراتب راحت‌تر از ساخت اثر سینمایی‌ست، این ذهنیت به سازنده انتقال پیدا می‌کند که چندان در مورد انتخاب موضوع حساسیت نشان ندهد. در حالی که موضوع جذاب و کاربردی به شدت در موفقیت اثر ساخته شده موثر بوده و می‌تواند خلاء بسیاری از کمبودهای دیگر را پر کند.

هنرمندان و مسئله‌ی تبلیغات

مهناز افشار در ابتدای نشست «هم‌اندیشی بررسی نقش هنرمندان و ورزشکاران در تبلیغات» بر لزوم نظم داشتن هر آنچه که در کشور اتفاق می‌افتد، تأکید کرد و گفت: ابتدا از خودم شروع می‌کنم که حمل بر خودستایی نباشد. بی‌شک همه ما درگیر مسئله تبلیغات بوده‌ایم. به یاد دارم، حدود هفت الی هشت سال پیش، تبلیغ کار جواهر از دوبی به من پیشنهاد شده بود و حتی فکر می‌کردم که می‌توانم به عنوان یک بازیگر زن ایرانی، خوب تبلیغ کنم و حتی طرحی به آن‌ها داده بودم که پوشش خاصی داشته باشم که هم پوشیده باشد و هم من به عنوان یک بازیگر ایرانی، بتوانم تبلیغ خوبی ارائه دهم. و نشان دهم ما به عنوان یک زن ایرانی، این شکلی هستیم. بر این اساس این پیشنهاد را با یکی از دوستان مطرح کردم که ایشان گفتند این کار را انجام نده؛ می‌خواهی ممنوع‌الکار شوی؟! که من در پاسخ گفتم بیلبوردهای فیلم‌های سینمایی ما که اکنون در خیابان‌ها نصب شده است، همان پوشش را با روسری داریم. بیلبوردهای ما هیچ فرقی با کار تبلیغات ندارد. تا اینکه این ماجرا گذشت و حدود دو سال پیش اعلام کردند که بحث تبلیغات آزاد شده و شرکت‌های تبلیغاتی مداوم با ما تماس می‌گرفتند که پیرو این اتفاق، یک بی‌نظمی ایجاد شد و اتفاقا همان بی‌نظمی باعث شد که مقابل این ماجرا گرفته شود.

ذره‌بین فرهنگی: بحث حضور بازیگران سینما و ورزشکاران در تبلیغات بازرگانی از آن دست مسائل بین رشته‌ای‌ست که سال‌ها در کشور ما وجود داشته و هنوز هم تصمیم قاطع و ثابتی در خصوص آن گرفته نشده است. شاید یکی از مهمترین دلایل عدم ثبات در تصمیم‌گیری در این مورد را بتوان به رفتارهای بزهکارانه‌ای مربوط دانست که در خبر فوق، مهناز افشار به آن اشاره می‌کند. به نظر می‌رسد تا وقتی نظارت دقیقی بر روی چنین شرکت‌های تبلیغاتی نباشد و معیار مشخصی برای نحوه‌ی استفاده از بازیگران در تبلیغات وجود نداشته باشد، نمی‌توان وارد این فاز تجاری شد.

آشغال‌های دوست نداشتنی

طی هفته گذشته برخی کنسرت های لس آنجلسی که بطور جداگانه در آلمان، آمریکا و لندن برگزار گردید با برخی اتفاقات و حواشی معمول در این فضاها به افتضاحی تازه تبدیل شد. اما یکی از این کنسرت ها که به دلایلی از اهمیت بیشتری برخوردار بود، با جنجال و افتضاح بیشتری مواجه شد. به گزارش رسانه ها، ظاهرا اجرای مشترک ابی و گوگوش در چند شهر علاوه بر آنکه با شکست در گیشه و بی اعتنایی مخاطبان همراه بوده، حرکات جلف و زننده ابی، کنسرت لندن را به حاشیه کشانده و گویا ناراحتی فائقه آتشین را در پی داشته است.

ذره‌بین فرهنگی: فساد این آدم‌ها آنقدر عیان است که نه تنها طرفداران معلوم‌الحال آنها بدان آگاهند، بلکه دیده شده که نوع و شدت این فساد را مایه‌ی تفاخر خود قرار می‌دهند. چه باید گفت در مورد آنهایی که سال‌ها از درون به فرهنگ و اخلاق اسلامی – ایرانی ما ضربه زدند و در ایام پیری، چون تفاله‌ای به سطل زباله‌ی رسانه‌ها سپرده شده‌اند. بعضی‌شان هم در تلاشند که مبتلا به این حالت نشوند اما از دست تقدیر شوم خودساخته راه فراری نیست.