به گزارش بولتن نیوز، این روزها که بحث فیلم های حاضر و غایب در سی و سومین جشنواره فیلم فجر داغ است برخی فیلم هایی که به هر دلیلی از سوی هیات انتخاب به مهم ترین رقابت سینمایی ایران راه نیافته اند چندان هم از لحاظ کیفی غیرقابل اعتنا نیستند و برخی از آنها در بخش هایی مثل بازیگری، فیلمبرداری و موسیقی حرف های خوبی برای گفتن دارند.
یکی از فیلم اولی هایی که در لیست 11 تایی هیات انتخاب جانگرفته «360 درجه» ساخته سام قریبیان است که یکی از آثاری است که مراحل فنی را کاملا پشت سر گذاشته و نسخه قابل قبولی از آن به جشنواره ارائه شده بود.
این فیلم که کارگردان آن فرزند فرامرز قریبیان بازیگر خوشنام سینمای ایران است بر اساس فیلمنامه ای از این کارگردان جوان ساخته شده است که به گفته وی، از متن هایی است که پس از حضورش در ایران نوشته و کاملا تحت تاثیر دیده ها و شنیده های خودش در ایران است.
فیلم داستان پسر جوانی با بازی میلاد کیمرام است که در آستانه ازدواج با همسرش درگیر یک ماجرای مواد مخدری می شود و به زندان می افتد. آزاد شدن وی از زندان پس از سه سال سرآغاز اتفاقات زیادی است که پای پلیس و مافیای مواد مخدر را پیش می کشد...
اگر به تعریفی که بخش فیلم اولی های جشنواره فیلم فجر رجوع کنیم این نکته یادمان می افتد که در این بخش قرارست فیلمسازانی حضور داشته باشند که فیلمسازی حرفه ای را برای نخستین بار تجربه می کنند و همچنین قرارست با خود نگاه نویی را به سینما بیاورند. غالباً گفته می شود چهره های مطرح سینمای آینده ایران در همین بخش شناخته می شوند.
اگر سام قریبیان را یک فیلمساز جوان که با همه اما و اگرهای ساخت فیلم بلند داستانی در بخش خصوصی بدانیم، به نظر می رسد حضور افرادی از این دست در بخش نگاه نو جشنواره امسال خالی است.
و اما درباره این فیلم آنچه بیشتر از همه باعث افسوس سازندگان آن خواهد شد از دست دادن فرصت دیده شدن بازی بازیگران مرد آن است که در کنار بازی بعضاً ضعیف دو تن از بازیگران زن، از ایفای نقش خود نمره قبولی گرفته اند.
میلاد کی مرام، امیر آقایی، ناصر آقایی، حبیب اسماعیلی، پریناز ایزدیار، میترا حجار، رضا رویگری، بهاره رهنما، حسین سلیمانی، مسعود فروتن، سام قریبیان، احسان کرمی، بابک کریمی، علیرضا محمدی، حامد مدرس ترکیب بازیگران این فیلم هستند.
از دیگر ویژگی های «360 درجه» این است که لوکیشن های متفاوتی دارد و حضور کوهیار کلاری در مقام فیلمبردار به حال و هوای فیلم کمک کرده است.
به هر حال این فیلم در جمع آن دسته از آثار تجاری ولی آبرومند سینمای ایران می گنجد که غیبتش در جشنواره شاید بتواند با یک اکران خوب جبران شود.