آیا مراجع تقلید ما مخالف پیشرفت فناوری هستند، یا قضیه چیز دیگری‌ست؟

گروه مذهبی، این برای دومین بار است که مراجع تقلید مستقیما و با صراحت در خصوص اینترنت پر سرعت همراه یا همان تکنولوژی 3G و 4G موضع گرفته و اظهار نظر می‌کنند. البته این موضع‌ گرفتن‌ها برای مقلدین ایشان حکم فتوا داشته و لازم‌الاجراست. فتوایی که می‌گوید تا اطلاع ثانوی استفاده از اینترنت پر سرعت بر روی تلفن‌های همراه مجاز نیست. حال، اولین سوالی که بعد از شنیدن این خبر به ذهن می‌رسد این است که آیا مراجع تقلید ما مخالف تکنولوژی هستند؟

به گزارش بولتن نیوز، این سوال و جواب‌هایی که در ادامه‌ی آن می‌آید، اولین بار سال پیش و طی ورود سیم‌کارت‌های رایتل به بازار مطرح شد. سوال و جواب‌هایی که به جاهای خوب رسید اما گویا عده‌ای یا حافظه‌‌شان بسیار پایین است یا اینکه دنبال شیطنت هستند و می‌خواهند با گل‌آلود کردن آب، ماهی خودشان را صید کنند.
اگر بخواهیم خیلی سطحی به فتوای مراجع تقلید در خصوص اینترنت همراه نگاه کنیم، به اینجا می‌رسیم که ایشان چندان دنبال فناوری‌های جدید نیستند و مخالفت‌شان با تکنولوژی تا حدی‌ست که حتی ایشان حاضرند به مسئله‌ای جزئی مثل ‌3G ورود کنند و حرمت آنرا اعلام نمایند. اما این همه‌ی داستان نیست و آنهایی که کمی در مسائل فرهنگی غور کرده‌اند می‌دانند که پشت این فتوا دلیل مهمی وجود دارد. دلیلی که مراجع تقلید ما بجای مدیران فرهنگی و مسئولین ارتباطات کشور آنرا رعایت کرده و جور آنها را کشیده‌اند.
"پیوست فرهنگی" کلید باز کردن قفل معمای فتوای مراجع عظام تقلید است. همان‌طور که می‌دانید هیچ فناوری جدیدی نیست که خالی از ارزش‌های فرهنگی و تبعات اجتماعی باشد. به عنوان مثال، تلفن همراه که اختراع شد، عادت‌ها و رفتارهای خاص خود را به جوامع مختلف انتقال داد. یادمان نمی‌رود که با ورود این وسیله به کشورمان، شاهد چه اتفاقات جدیدی بودیم و چه بزهکاری‌هایی که رخ نداد.
و این معضلات اجتماعی و اخلاقی تنها به این دلیل رخ داد که قبل از ورود تکنولوژی جدید به کشور، هیچ فکری به حال تبعات آن نشد و جامعه‌ی ما به طور کاملا منفعلانه پذیرای آن گشت. البته تنها تلفن همراه نبود که این بلا را سر ما آورد. رایانه، ماهواره، ویدئو و ... نیز با ما این کار را کردند. اما آیا می‌شد این اتفاق نمی‌افتاد و ما این‌قدر دست و پا بسته، تسلیم تبعات منفی تکنولوژی نمی‌شدیم؟
بله، می‌شد. با استفاده از "پیوست فرهنگی" و آماده کردن جامعه برای مواجهه‌ی مثبت با تکنولوژی می‌توان آثار منفی آنرا کاهش داد. پیوست فرهنگی که بارها مورد تأکید رهبر انقلاب نیز بوده به طور کلی یعنی اینکه یک عامل خارجی را تا حد امکان بومی‌سازی کنیم و با رصد نقاط منفی آن، اگر امکان رفع آن وجود داشت، آنرا برطرف کنیم و اگر امکانش نبود، جامعه را در قبال آن واکسینه نماییم.
اما همه‌ی این‌ها تا وقتی‌ست که پیش از ورود تکنولوژی به کشور، در فکر پیوست فرهنگی باشیم. ولی مشکل وقتی پیش می‌آید که مثل 3G فکری به حال پیوست فرهنگی نکرده و آنرا وارد کشور کرده‌ایم. در این شرایط چه باید کرد؟ آیا باید گفت چون تکنولوژی را وارد کردیم، دیگر رهایش کنیم و بی‌خیال پیوست فرهنگی شویم؟ و بنشینیم و ببینیم که این دفعه قرار است چه بلایی سر ما بیاید؟ یا اینکه ارزش‌های اخلاقی را خیلی فراتر از تکنولوژی دانسته و در فکر حراست از آن باشیم؟
گرچه محدود کردن یک فناوری چندان چهره‌‌ی خوبی ندارد اما وقتی پای ارزش‌های اخلاقی جامعه در میان است، باید این زشتی را به جان خرید و از کسانی انتقاد کرد که با بی‌فکری خود باعث شدند تا تکنولوژی بدون پیوست فرهنگی به کشور وارد شود. مسلما در این شرایط، تحریم فناوری برای از بین بردن تبعات منفی آن بر ارزش‌های اخلاقی به معنای مخالفت مراجع تقلید با پیشرفت و تکنولوژی نیست. بلکه معنای آن، به جان خریدن نگاه‌های منفی برای حراست از بنیان‌های جامعه است و باید برای رسیدن به این هدف، همه‌ی تکنولوژی‌های وارداتی، بررسی شده و عیب‌زدایی شوند.
به نظر می‌رسد وجود مراجع تقلیدی با این سطح دغدغه‌مندی و هزینه‌پذیری از آن دسته نعمت‌هایی‌ست که خدای نکرده با فقدان‌شان پی به اهمیت و جایگاه‌شان می‌بریم. زیرا تنها کافی بود ایشان به اصل پیوست فرهنگی بی‌توجه بوده و سختی نگاه منفی مردم را به جان نمی‌خریدند تا 3G هم بدون محک وارد کشور شده و آسیب‌هایش را به می‌زد. آیا در آن زمان، همین افرادی که ادعا می‌کنند مراجع تقلید مخالف تکنولوژی هستند، نسبت به وظایف و جایگاه مراجع تقلید تشکیک ایجاد نمی‌کردند؟