چرا فقط یک حامد زمانی داریم و موسیقی انقلابی نمی سازیم؟

به گزارش بولتن نیوز، آثار زمانی به لحاظ برخورداری از سبک حماسی مورد توجه و اقبال واقع شده اند، ویژگی که گمشده عمده آثار هنری پس از انقلاب اسلامی و به ویژه موسیقی است.

امروز در رادیو و تلویزیون انواع موسیقی پخش می شود، اما آلت موسیقی نمایش داده نمی شود. گویی این شکل آلت موسیقی است که باعث به خطا و گناه افتادن می شود و نوای این آلات بری از این آسیب هستند.
از سوی دیگر گویا در عرصه هنر، این فقط آلات موسیقی و حالا تا حدودی خود موسیقی است که مشمول حرمت می شوند و در دیگر ساحات هنر یا اساسا در دیگر زمینه های زندگی اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی هیچ مسئله و موضوعی نیست که باعث گمراهی و به خطا و گناه افتادن افراد شود؟ اصلا اگر همین مقاومتی که از سوی جامعه مذهبی و علما در برابر موسیقی صورت می گیرد، در برابر ربای دولتی که از سوی بانک ها و موسسات مالی به خلق الله پرداخت می شود، وجود می داشت، آیا دست به دست شدن این اموال که اگر نگوییم حرام، حداقل شائبه دارند، تا این حد در جامعه گسترده می شد؟
آیا واقعا موسیقی هیچ زمینه و ظرفیتی برای بهره گیری ندارد که بتواند آسیب های آن را جبران کند؟ آیا این فقط موسیقی است که در کنار ظرفیت های عظیم، عمیق و گسترده، آسیب هایی نیز به همراه دارد؟ آیا برق که خواص و مزایای آن بیشمار است، اگر به درستی مورد استفاده قرار نگیرد، کشنده نیست؟
آیا اینجا جای طرح این مسئله نیست که بالاخره فقه پویای تشیع باید چاره ای برای این موضوع کند؟
جمیع علما و مجتهدین بر این نکته اتفاق و اتحاد نظر دارند که تشخیص موسیقی حرام از حلال، صرفا تشخیص افراد است؟ آیا در چنین صورتی ایجاد مقیدات مغشوش، کاذب و به شدت سلیقه ای در سازمان صدا و سیما، می تواند تامین کننده ملاحظات در این عرصه باشد؟ آیا وضیت امروز که در آن موسیقی های به شدت سخیف بدون نمایش آلات موسیقی از تلویزیون یا رادیو پخش می شوند، کمتر از آلات موسیقی آسیب رسان هستند؟
حامد زمانی با اشاره به دیدارش با رهبر معظم انقلاب اسلامی می گوید که "چندی پیش خدمت مقام معظم رهبری حضور یافتم؛ ایشان به بنده لطف داشتند و بنده را مورد تفقد قرار دادند. ایشان در این دیدار درباره ترانه «مرگ بر آمریکا» فرمودند که ترانه مرگ بر آمریکای شما، مرگ بر آمریکای سال ۹۲ بود؛ شنیدم که به این کار زیاد حمله کردند، بگذار حمله بکنند که اگر حمله نمی‌کردند باید عزا می‌گرفتید؛ شما هم دلسرد نشوید و یکی دیگر هم بسازید. من با توجه به تشویق مقام معظم رهبری، کار «گزینه‌های روی میز» را ساختم و دوباره به این بهانه خدمت حضرت آقا رسیدم."
مقام معظم رهبری که در جایگاه حاکم شرع حضور دارند، در زمینه موسیقی نظرات روشن و صریحی دارند.
سه مورد از پاسخ های رهبر معظم انقلاب اسلامی به سه استفتاء از ایشان درباره موسیقی در زیر عیناً نقل می شود:
س 1140: موسيقى که از راديو و تلويزيون جمهورى اسلامى پخش مى‏شود، چه حکمى دارد؟ آيا اين گفته که حضرت امام(قدّس سره) موسيقى را به‌طور مطلق حلال اعلام کرده‏اند، صحيح است؟
ج: نسبت حلال دانستن موسيقى به‌طور مطلق به راحل عظيم الشأن حضرت امام خمينى(قدّس سرّه) کذب و افتراء است. امام(قدّس سرّه) معتقد به حرمت موسيقى مطرب و لهوى مناسب با مجالس لهو و معصيت بودند و نظر ما هم همين است، ولى اختلاف در ديدگاهها از تشخيص موضوع نشأت مى‏گيرد زيرا تشخيص موضوع موکول به نظر خود مکلّف است. گاهى نظر نوازنده با نظر شنونده تفاوت پيدا مى‏کند که در اين صورت موسيقى که به تشخيص مکلّف لهو و مناسب با مجالس گناه است بر او گوش‌دادن به آن حرام مى‏باشد و امّا صداهاى مشکوک محکوم به حليّت هستند و پخش از راديو و تلويزيون به تنهايى دليل شرعى بر مباح و حلال بودن آنها محسوب نمى‏شود.
س 1141: گاهى از راديو و تلويزيون آهنگهايى پخش مى‏شود که به نظر من مناسب با مجالس لهو و فسق هستند، آيا بر من واجب است که از گوش‌دادن به آنها خوددارى نموده و ديگران را هم از آن منع کنم؟
ج: اگر آنها را از نوع موسيقى مطرب و لهوى مناسب با مجالس لهو مى‏دانيد، جايز نيست به آنها گوش دهيد، ولى نهى ديگران از باب نهى از منکر منوط به اين است که احراز نماييد که آنان هم آهنگهاى مزبور را از نوع موسيقى حرام مى‏دانند.
س 1146: گوش‌دادن به صداى زن هنگامى که شعر و غير آن را با آهنگ و ترجيع مى‏خواند اعم از اينکه شنونده، جوان باشد ياخير، مذکر باشد يا مؤنث چه حکمى دارد؟ و اگر آن زن از محارم باشد، حکم آن چيست؟
ج: اگر صداى زن به‌صورت غنا نباشد و گوش‌دادن به صداى او هم به قصد لذت و ريبه نباشد و مفسده‏اى هم بر آن مترتّب نگردد، اشکال ندارد و فرقى بين موارد فوق نيست.
با وجود نظرات مقام معظم رهبری اما نظرات بخش اعظمی از آحاد مذهبی جامعه و به ویژه علما چنین نیست، چه آنکه یکی از علمای و مراجع مشهور چندی قبل در برابر احتمال توزیع کتاب آموزش موسیقی در مدارس، موضع سرسختانه و شدیدی اتخاذ کرد و عنوان کرد که صدا و سیما به اندازه کافی در عرصه آموزش موسیقی کار می کند و دیگر نباید مدارس وارد این عرصه شوند.
سخن ایشان محترم و قبول، چه آنکه مقام معظم رهبری نیز ترویج موسیقی را غیرمنطبق با اهداف عالیه نظام جمهوری اسلامی توصیف می کنند، اما ایشان هرگز مانع بهره گیری از ظرفیت های موسیقی در خدمت اهداف عالیه نظام نبوده اند و چنانکه در بالا آمد، چه در دیدار اصحاب فرهنگ و هنر و چه در دیدار حامد زمانی، حتی بر بهره گیری از این ظرفیت تاکید هم کرده اند.
حالا اگر مثلا در مدارس با اتخاذ شیوه های مناسب، علائق کودکان به موسیقی را در مسیر صحیح قرار ندهیم، آیا نباید پاسخگوی فردایی باشیم که آنان بدون آموزش صحیح و هدایت شده به ورطه دیگری در زمینه موسیقی سوق داده شده باشند؟
واقع امر این است که متاسفانه علما و آحاد مذهبی تر جامعه اگر چه موسیقی توانسته هر چند محدود و مقطعی در خدمت اهداف انقلاب اسلامی باشد، اما اینجا خط انقلاب و مذهب را از هم جدا کرده و اگر چه نه به شکلی گسترده، اما موثر –چنانکه نظرات ایشان توانسته رسانه ای به فراگیری تلویزیون را منقاد خود نماید- حداقل ساحت موسیقی را به انقیاد نظرات خود درآورند.
مقام معظم رهبري در جمع تعدادی از پيشكسوتان جهاد و شهادت و خاطره گويان دفتر ادبيات و هنر مقاومت در 31 شهريور 1384 فرموده اند: "كدام هنرمند است كه از روحيه‌ى حماسىِ پُرشور ملت و جوانهاى خودش در مقابل دشمنى كه قصد داشت غيرت و عزت اين ملت را زير پاهاى خودش لگدمال كند، و از زيبايى خارق‌العاده‌ى آن بتواند بگذرد و اين را نبيند. اگر ديديم هنرمندهاى ما اين را نمى‌بينند و به آن نمى‌پردازند، بايد ببينيم عيب كار كجاست. يا در نگاه هنرى، يا در عرضه‌ى درست، يا تأثيراتى كه سياستها و دشمنان در فضاى فرهنگى كشور دارند مى‌گذارند، مشكلى وجود دارد؛ والّا چطور ممكن است يك ملت فراموش كند يا نبيند و نفهمد؟"