کلید روحانی و فرصتی برای توبه گرگ؟!

انتخابات ریاست جمهوری، گاه آنچنان بر امواجی از شور و احساس سوار می شود که می تواند فضا را برای تدبیر و عقلانیت حداکثری تنگ نماید. گاه یک رنگ، یک صدا و بالاخره یک ادّعا، عده ای را در می نوردد.

آقای روحانی، رئیس جمهور محترم کشورمان، در انتخابات سال جاری، با این گمان، پا به صحنه رقابت گذاشت که رمز و راز دشواری ها و گره های اقتصادی ایران را یافته است. وی برای نماد سازی و تفهیم این ادّعا، کلیدی را به مردم نشان داد تا مردم بدانند قفل های اقتصادی، راه حلی فوری و سریع دارد و این راه حل، راز سر به مهری است که احتمالا دکتر روحانی آنرا یافته است. محصول این ادّعا ، وعده ای با عنوان " تحوّل اقتصادی در صد روز " بود.

در ایّام انتخابات، هیچ کسی از آقای روحانی نخواست که این کلید را مفصّلاً توضیح دهد و راهکار فوری و سریع اش را تشریح کند،. راهکاری که به ادّعای ایشان در همان صد روز اوّل می توانست خبرهای خوشی به بار آورد. هم اکنون فرصت صد روز برای دولت تمام شده است و با بررسی اهتمام و تمرکز دولت، می توان راز کلید دکتر روحانی را به خوبی یافت. گزارش دولت برای صد روز اوّل و نگاهی به تلاش های دولت در این مدّت، به خوبی نشان می دهد که تز دکتر روحانی برای حل و فصل مشکلات اقتصادی، نزدیک شدن به قدرت های تحمیلی دنیا و تلاش برای جلب اعتماد و رضایت آنهاست.

امروز به خوبی روشن است که کلید دکتر روحانی، در داخل مرزهای ایران نبوده است و ایشان مرض عمده ی اقتصاد را اختلافات ایران و رأس شیطنت های دنیا – یعنی آمریکا- می داند، محصول چنین نگاهی، برگزاری مجدد آزمون اعتماد به آمریکا بود. ایران، یکبار دیگر، هزینه هایی را به سنگینی مفاد ژنو3 برای برگزاری مجدد آزمون اعتماد و خوشبینی، پرداخت کرده است تا حجتی تاریخی را به اصرار آقای روحانی، تمام کرده باشد. شاید شرایط سال 82 و 83 یک استثنا بوده است. شاید این کلید، فرصتی برای توبه گرگ باشد. توبه ای که شش ماه زمان برای قضاوت در مورد آن، تعیین شده است.