اعوجاج و انحراف قومی؛ عامل آتش زدن پرچم رسمی

با سلام،
شکوه و درخشندگی آذربایجان به آن است که "سر شیر غران" است.
حساب مردم آذربایجان از حساب چند نابخرد نا آگاهی که با هوس های کودکانه به بازی های خطرناک دست می زنند کاملا جداست.

با سلام،
مردم آذربایجان مثل مردمان ساکن در اقصی نقاط کشور در بوجود آمدن تمدنی که بنام تمدن ایرانی شناخته می شود سهیم هستند و به نقش تاریخی شان همچون سایر مردمان افتخار می کنند.

خب خب خب حقوق مدنیتون میخواید میخواید شما هم مثل جمهوری آذرباییجان از خاک ایران جدا شید یه کشور تشکیل بدید یکی مثل الهام علی اف چماق به دست هر بلایی دلش خواست سرتون بیاره اینجوری بخواید پیش برید مثل مردم بحرین که یه زمانی خواستار جدایی از ایران بودن بخشیشون و الان همه شون نه دیگه بخشیشون دارن چوب آل خلیفه رو میخورن میشید و حالتون جا میاد

با سلام،
ترجمان حقوق مدنی مردم آذربایجان در قانون اساسی و حاکمیت کشوری متبلور است که با ایثار خون هزاران شهید از جمله شهدای والامقام باکری از استان آذربایجان غربی، شفیع زاده از آذربایجان شرقی و دهها ، صدها و هزاران شهید دیگر از اقصی نقاط کشور منجمله اردبیل و زنجان و شیراز و زاهدان و اهواز و تهران و سنندج و اصفهان و ... آبیاری و شکل گرفته است.

بسیار خوب اقا رضا!
وقتى تاریخ و اسناد تاریخى جواب نمى‏دهد، جز پناه‏ بردن به دامن فلسفه بافی و استعارات و اصطلاحات جامعه شناسی که تعاریف و کارکرد های ویژه خود را دارند و خلط این مباحث با قصه‏پردازى و سفسطه سرهم کردن چاره‏اى باقى نمى‏ماند.
برادر من ! به نتایج کارکرد عملی واژه گانی را که بکار می برید ها آگاه هستید!؟ نتایج جدایش این مرزبندی های متصور را می توانید تجسم و تصور کنید؟!

با سلام ،
پابلو نرودا شاعر انقلابی شیلیایی و برنده جایزه ادبیات نوبل دفتر شعر زیبایی دارد با عنوان "ما بسیاریم". خواندنش به دوستان پیشنهاد می شود و حتما از آن بهره خواهند برد ...
آری !
فارس، عرب، بلوچ، ترکمن، لر، آذری، ارمنی، آشوری، کرد، گیلک و ... همه ما ایرانی هستیم و "ما بسیاریم".
چون ما بسیاریم
چون ما همه باهم هستیم
مورد رشک تیره بختان هستیم
ولی چه باک
که خدا با ما است
چون خودش فرموده است
یدالله مع الجماعه

جناب تبریز لی عزیز
زیاده بخود زحمت ندهید و راه را کوتاهتر کنید.
با یک سرچ مختصر در همین فضای مجازی می توانید به دریایی از معلومات دست بیابید
در اینجا فقط بصورت مختصر به برخی از منابع اسلامی که در آنها از زبان آذری باستان نام برده شده اشاره می گردد:
1. قدیم‎ترین منبع درباره زبان آذری باستانی قول ابن مقفع (۱۴۲ق/۷۵۹م) است که در الفهرست ابن ندیم نقل شده‌است. به گفتهٔ ابن مقفع زبان مردم آذربایجان پهلوی (الفهلویه) است منسوب به پهله (فهله) یعنی سرزمینی که شامل ری و اصفهان و همدان و ماه نهاوند و آذربایجان بوده‌است.
2. همین گفته ابن مقفع را حمزهٔ اصفهانی (به نقل یاقوت) و خوارزمی نیز نقل کرده‎اند.
3. اما دومین مؤلفی که بعد از ابن مقفع از کلمهٔ آذری یاد کرده یعقوبی است که کتاب خود را در ۲۷۸ق/۸۹۱م تألیف کرده‌است. این مؤلف آذری (آذریّه) را به عنوان صفت در مورد مردم آذربایجان به کار برده‌است.
4. مؤلف دیگری که از زبان آذری باستان نام برده مسعودی ( ۳۴۶ق/۹۵۷م) است که در ۳۱۴ق از تبریز دیدار کرده‌است. این مؤلف از میان زبانها ایرانی پهلوی، دری و آذری را ذکر کرده‌است که ظاهراً در نظر او مهم‎ترین زبانها و گویشهای ایرانی بوده‎اند
5. پس از مسعودی، حمزه اصفهانی (۳۵۰ق/۹۶۱م) است که به نقل از یک ایرانی نو مسلمان به نام زرتشت‎بن آذرخور معروف به ابوجعفر محمدبن مؤبد متوکلی در میان زبانهای پنجگانهٔ ایرانی از زبان پهلوی یاد می‎کند و آن را منسوب به پهله می‎داند که شامل ۵ شهر اصفهان، ری، همدان، ماه نهاوند و آذربایجان است. مؤلف دیگری که بعد از حمزهٔ اصفهانی از زبان اذربایجان و ایرانی بودن آن سخن گفته‌است
6. ابواسحاق ابراهیم اصطخری است که کتاب خود المسالک والممالک را در پایان نیمهٔ اول قرن ۴ق/۱۰م نوشته‌است. اصطخری صریحاً زبان مردم آذربایجان و ارمنستان (بجز دبیل و پیرامون آن) و ارّان را ایرانی (الفارسیه) ذکر می‎کند و زبان مردم بردعه را ارّانی می‎داند
7. مؤلف بعدی ابوالقاسم محمدبن حوقل ( ۳۷۸ق/۹۸۸م) است که اساس مطالب خود را از اصطخری گرفته و دربارهٔ زبان مردم آذربایجان و ارمنستان و زبان مردم بردعه همان مطالباصطخری را تکرار کرده‌است.
8. ابوعبداللّه بَشّاری مقدسی مؤلف دیگری است که در قرن ۴ق/۱۰م از زبان مردم آذربایجان سخن گفته‌است. وی در سخن از اقلیم رِحاب که در نوشتهٔ او شامل آذربایجان و اران و ارمنستان می‎شود، می‎گوید زبانشان خوب نیست و فارسی آنها مفهوم است و در حروف به فارسی خراسانی شبیه‌است و در جای دیگر می‎گوید زبان آذربایجان بعضی دری است و بعضی منغلق (یعنی پیچیده) که ظاهراً غرضش تمیز میان زبان عام رسمی (فارسی دری) و گویشهای محلی است
9. داستانی که سمعانی دربارهٔ ابوزکریا خطیب تبریزی ( ۵۰۲ق/۱۱۰۹م) و استادش ابوالعلاء معری آورده، مؤبد رواج زبان آذری در آذربایجان در قرن ۵ق/۱۱م است. براساس این داستان روزیخطیب تبریزی در معرّه‎النعمان در مسجد نزد استاد خود بوده که یکی از همشهریان او به مسجد وارد شده‌است. خطیب با زبان خود با او صحبت کرده و سپس که استادش دربارهٔ این زبان از او پرسیده گفته‌است این زبان «اَذْرَبیّه» نامیده می‎شود.
10. حمداللّه مستوفی در نزهه‎القلوب تألیف در (۷۴۰ق/۱۳۳۹م) زبان زنجان و مراغه و گشتاسفی را پهلوی ذکر می‎کند. تا قرن پنجم در همهٔ مأخذی که از زبان آذربایجان یاد شده بجز بلاذری که یک کلمه از این زبان نقل کرده بقیه فقط اشاره به نام این زبان دارند و نمونه‎هایی از این زبان به دست داده نشده‌است.
11. در نیمهٔ اول قرن ۵ق/۱۱م ابومنصور موفق‎الدین هروی در الابنیه عن حقائق‎الادویه کلمهٔ «کلول» به معنی خُلّر را از این زبان نقل کرده و بعد از او اسدی و شاگردانش که در آذربایجان می‎زیسته‎اند در لغت فرس کلمات متعددی از زبان آذری باستان نقل کرده‎اند
12. در قرن ۷ق/۱۳م یاقوت دربارهٔ آذری می‎گوید: «مردم آذربایجان زبانی دارند که آن را آذری (الاَذریه) می‎نامند. برای دیگران مفهوم نیست.
13. ...

با سلام،
بنا به تصریح زبانشناسان و متخصصین السنه های قدیمی و باستانی و به شهادت جغرافی‌نویسان و دانشمندانی چون یاقوت و مسعودی و ابن‌حوقل و مقدسی و ابن‌الندیم زبان دیرین مردم آذربایجان آذری یا پهلوی یا فارسی بوده است.
شایان ذکر است که از نوشته‌های این دانشمندان برمی‌آید که هر معنایی برای آذری قایل بشویم، در هر صورت جز شعبه‌ای از شعب زبان‌های ایرانی نبوده و نوشته‌های حمدالله مستوفی (در نزهت القلوب) نیز، اگر چه یادی از چند قصبه‌ی «ترک» یا «ممزوج» می‌کند، موید این است که زبان عموم مردم آذربایجان پهلوی و ایرانی بوده است".

آقای تبریزلی!
پیشنهاد می شود که در تفحصات و تتبعات خود موارد ذیل را هم منظور فرمائید که :
زبان دیرین مردم آذربایجان آذری و از شعب زبان ایرانی بوده و همان طور که زبان کنونی آذربایجان دارای لهجه‌های متعدد است و زبان مردم تبریز یا زبان مردم اردبیل و مراغه از لحاظ طرز تلفظ و بعضی واژه‌های اختصاصی یا اصطلاحی تفاوت‌هایی دارد، زبان آذری نیز از شعب متعدد برخوردار بوده است و مردم شهرها و ذهات آذربایجان به لهجه‌های گوناگون این زبان سخن می‌گفته‌اند و به نظر می‌رسد. اختلافی که بین لهجه‌های فرعی زبان کنونی آذربایجان وجود دارد معلول اختلافی باشد که بین لهجه‌های زبان دیرین مردم نقاط مختلف این سامان وجود داشته ریشه گرفته است.

آقای تبریزلی
... از سال 1327 تا سال 1357 مجله دانشکده ادبیات علوم انسانی دانشگاه تبریز بیشترین مقالات و تحقیقات خود را درباره زبان دیرین آذربایجان‌ توسط استادانی همچون دکتر منوچهر مرتضوی، دکتر ماهیار نوابی و دکتر ادیب طوسی و عبدالعلی کارنگ و ... و سایر استادان ایرانی به چاپ رسانیده است. در مدت سی سال مجله پربار دانشکده ادبیات دانشگاه تبریز، یک تنه تحقیق و پژوهش را به طور آکادمیک درباره زبان و فرهنگ آذربایجان‌ به عهده داشته است. البته تحقیقات خارج از دانشگاه هم به موازات دانشگاه تبریز توسط سایر دانشمندان ایرانی انجام پذیرفته است که نام بردن از این عزیزان باعث اطاله کلام خواهد شد.

برای شما دوست متقابل
استاد مرتضوی از اساتید برجسته دانشگاه تبریز در یادداشتی با اشاره به بعضی‌ بدخلقی‌ها و عصبیت‌های قومی ضدایرانی عده‌ای، یادآور می‌شوند که: «... در شگفت بودم که اثبات علمی و مستند ایرانی بودن زبان آذربایجان از عهد باستان تا زمان دولت صفوی چه مشکلی ایجاد می‌کند؟! البته این تعجب در مورد نوشته‌های دیگران از زمان عباس اقبال و احمد کسروی و محمد قزوینی و ادوارد براون وجود داشته است.
جای تعجب نیست اگر تعجبی؟! باشد در ساده لوحی امثال بنده است که در مردابی از عصبیت و ناآگاهی دنبال گوهر نایاب انصاف و دانش و ادب و متانت می‌گردیم». (زبان دیرین آذربایجان، چاپ دوم، صفحه 18، انتشارات موقوفات دکتر افشار، سال 1382)

اگر فقط چند روستا آن هم به زبان کردی، گیلکی در آذربایجان یافته و آن را آذری خواندند پس آفرین به محکم بودن این فرضیه!!! همانهایی که گفتند سردر سازمان ملل شعر سعدی را زده اند، همانها این کلمه "آذری" را ساختند. حتی همین مفهوم نژاد نیز ساخته دست هیتلر است. یک پروفسور اهل شمال(اسمش خاطرم نیست) نژاد را غرب برای شرق ساخته است(نقل به مضمون)
ما ترک زبان ایرانی هستیم که البته نه فقط در آذربایجان بلکه در مناطق دیگر ایران نیز کم و بیش حضور داریم.
.