پنجمین شب ماه محرم الحرام متعلق به فرزند رشید امام مجتبی ست. عبدالله بن حسن نمونه بارز رشادت این خاندان پاک است. ذکر مظلومیت این شهید والامقام کربلا هرقدر که تکرار شود بازهم حق مطلب ادا نشده است. هنگامی که تمام شهر در سوگ خون خدا و یاران باوفایش می گرید و ناله یاحسین سر می دهد بی معرفتی است که در این گوشه مجازی نامی از آن واقعه برده نشود تا کمی حداقل دل های غبار گرفته مان را در محفل های سوگ سید شهیدان بتکانیم و گلاب پاشیدیم و آب و جارو زدیم تا رنگ و بوی خیمه های پیشوای مظلوممان را کمی استشمام کنیم.
بولتن نیوز/ گروه معارف - پنجمین شب ماه محرم الحرام متعلق به فرزند رشید امام مجتبی ست. عبدالله بن حسن نمونه بارز رشادت این خاندان پاک است. ذکر مظلومیت این شهید والامقام کربلا هرقدر که تکرار شود بازهم حق مطلب ادا نشده است. هنگامی که تمام شهر در سوگ خون خدا و یاران باوفایش می گرید و ناله یاحسین سر می دهد بی معرفتی است که در این گوشه مجازی نامی از آن واقعه برده نشود تا کمی حداقل دل های غبار گرفته مان را در محفل های سوگ سید شهیدان بتکانیم و گلاب پاشیدیم و آب و جارو زدیم تا رنگ و بوی خیمه های پیشوای مظلوممان را کمی استشمام کنیم.
مصیبت عبدالله بن حسن علیه السلام
روز عاشورا، وقتی یاران امام حسین به شهادت رسیدند و لشگر دشمن از هر سو، امام را محاصره کرد، عبدالله بن حسن بن علی علیه السلام که کودکی بیش نبود، از خیمهی زنان بیرون آمد و به سوی عموی خود، امام حسین علیه السلام، رفت. زینب سلام الله علیها که نگرانش بود، خود را به او رساند تا از رفتنش جلوگیری کند.
اما عبدالله سرسختی نشان داد و گفت:« به خدا از عمویم جدا نخواهم شد.»
آنگاه خود را به عموی خود رساند و به ابجر بن کعب که شمشیرش را بلند کرده بود تا بر حسین علیه السلام فرود آورد، گفت:« ای پسر زن ناپاک، عمویم را می کشی؟» و دست خویش را سپر کرد. شمشیر، دست او را قطع کرد و بر زمین انداخت.
عبدالله فریاد زد:« عموجان!»
حسین علیه السلام، او را در آغوش گرفت و به سینه چسباند و فرمود:
« فرزند برادرم! بر این مصیبتی که به تو رسیده است شکیبا باش و آن را نیک بشمار. خداوند تو را به پدران شایسته ات ملحق میکند.»
در این هنگام، حرمله تیری به سوی آن کودک انداخت و او را در آغوش عموی خویش به شهادت رساند.
منابع:لهوف سید بن طاووس، ص 146.
عبدالله بن حسن بزرگمردی کوچک
سختى زخمها امام حسین(ع) را بر زمین نشانده بود و سپاهیان او را از هر سوى در میان گرفته بودند.
عبداللّه بن حسن كه در آن زمان یازده سال بیشتر نداشت عموى خود را نگریست كه دشمن او را از هر سوى در میان گرفته است . یاراى دیدن بیشتر این منظره را نداشت . بى اختیار به سوى عمو دوان شد.
عمّه اش زینب خواست عبدالله را بگیرد، امّا او از چنگ عمّه گریخت و خود را به عمو رساند.
در این هنگام بحربن كعب شمشیر را بلند كرد تا بر حسین فرود آورد. عبداللّه فریاد زد: اى ناپاك، آیا مى خواهى عمویم را بكشى؟
بحر ضربه خود را فرود آورد و عبداللّه دست خویش سپر كرد. شمشیر دست عبداللّه را
برید و دست به پوست آویزان ماند. یادگار امام مجتبى علیه السلام فریاد زد: یا عمّاه .
آنگاه خود را در دامن عمو انداخت. عمو او را به خود فشرد و فرمود: پسر برادر، بر آنچه بر تو نازل شده است صبر كن و اجر خود را از خداوند بخواه، كه خداوند تو را به پدران پاكت ملحق كند.
در همین حال كه عبدالله بر دامن عمو بود حرملة بن كاهل تیر به سوى او افكند و او را به شهادت رساند.
روضه حضرت عبدالله ابن الحسن (ع) حاج محمود کریمی محرم 92