انتقام از عاملان کشتار مردم عراق در انتفاضة شعبانیه

در جریان قیام سال ۱۹۹۱ که در میان ملت عراق به انتفاضه شعبانیه مشهور گردید، کنترل بخش اعظم کشور به دست نیروهای مردمی افتاد و از ۱۸ استان عراق، ۱۴ استان سقوط کرد و در این میان تنها استان­های مرکزی شامل استان­های غربی و صلاح­الدین و بغداد از آن جدا بوده و سایر استان­ها همگی از زیر یوغ استبداد صدامی خارج شد. این قیام همه­گیر بود و شیعه و سنی در آن سهیم شدند. در مدت بسیار کوتاهی، بیشتر شهرهای مهم عراق از جمله بصره، نجف، کربلا، عماره، کوت، ناصریه و دیوانیه در جنوب و شهرهای مهم و استراتژیک شمال عراق به دست نیروهای مردمی افتاد.

اما در این هنگام حادثه­ای که رخ داد، تمامی آرزوها را به زیر خاک برد و هیچ­گاه خاطرات تلخ و تکان دهنده آن ایام از ذهن عراقی­ها محو نخواهد گردید. زیرا آنچه که پس از قیام مردم عراق در انتفاضه شعبانیه ۱۹۹۱ به عنوان سیاست سرکوب دائمی و بدوم مرز از سوی صدام حسین به مورد اجرا گذاشته شد به مراتب تلخ­تر بود. آمریکایی­ها پس از قیام مردم عراق متوجه شدند که ناخواسته زمینه­های ایجاد حکومتی مردمی و اسلامی در عراق پا گرفته و تنها چند گام بیشتر نمانده که بغداد را نیز در اختیار گیرند و چنین چیزی با سیاست آمریکا و غرب هم­خونی نداشت. از این رو آمریکا با نمایش چراغ سبز خود به دولت بعثی مجوز قلع و قمع مردم را در خفا صادر کرد و علی رغم قطعنامه ۶۷۰ شورای امنیت که کلیه تحرک هواپیماها و حتی بالگردهای ارتش عراق تحریم شده بود، به حمایت از نظام بعث پرداخت. با توجه به وضع موجود منافقین که سابقة خیانت به کشور خود را نیز داشتند و حیات خود را وابسته به بقای نظام خونخوار بعث می­دیدند به یاری صدام شتافته و به همراه ارتشِ در اقلیت بعثی به سرکوب مردم پرداختند.

آن­ها در استفاده از ماشین­های جنگی خود هیچ محدودیتی را به عمل نیاوردند. سرکوب بدون مرز سرلوحه کار آن­ها قرار داشت و در این راستا برای سرکوب انقلابیون از سلاح­های شیمیایی، بمب­های خوشه­ای و ناپالم استفاده کرده و در برخی مناطق، از جمله در نجف اشرف از شصت موشک زمین به زمین «اسکاد بی» استفاده کردند. حرکتی که هیچ­گاه از سوی دیکتاتورترین و خون­آشام­ترین رژیم­های یک قرن اخیر نیز صورت نپذیرفته بود. تمامی منطقه مملو از جنازه­های کشته­شدگان بود که چندین روز داخل کوچه­ها و خیابان­ها رها شده و شمار زیادی از آنان خوراک سگ­های ولگرد در بیابان­ها شدند.انسان­های بی­گناه شامل زن و مرد و کودک و سالخورده در دسته­های ۵۰۰ الی هزار نفره تیر باران شده و سپس در گورهای دسته­جمعی دفن شدند.

با گذشت بیش از ۲۰ سال هنوز هم راز مزارهای کشف شده در اطراف شهرهای محاویل، نجف و کربلا فاش می­گردد که برای هر شهروند عراقی یادآور روزهای تلخی است که عاملان آن در پادگان اشرف و لیبرتی به سلامت زندگی می­کنند.

حضور منافقین در عراق با وجود سقوط صدام، انزجار مردمی علیه این گروه تروریستی را بیشتر می­کرد؛ به­طوری­که طی بازه­های متفاوت زمانی اقشار، صنوف و گروه­های مختلف مردمی علیه جانیان انسان نمای ساکن اشرف اعلام تبری می­کردند. در واقع مردم شریف عراق هیچ­گاه نتوانستند وقایع تلخ قیام سال ۱۹۹۱ میلادی را فراموش کنند. حملة روز یکشنبة مردم این کشور به پادگان اشرف و درگیری با منافقان به نوعی بیان­گر انتقام از عوامل و حامیان کشتارهای سال ۱۹۹۱ به حساب می­آید. جریان مردمی «فرزندان انتفاضة شعبانیه» که مسئولیت سازماندهی حمله به پادگان اشرف را بر عهده گرفته، دلیل چنین اقدامی را خون­خواهی برادران و خواهران عراقی توصیف کرد. در واقع این اقدام از سوی سینه­های پر از درد مردم عراق که عزیزان خود را از دست دادند نشأت گرفته و گویای این مطلب است که جنایت­های صدام و حامیانش پس از گذشت زمان به ذهن فراموشی سپرده نشده است.