و تو ای جلیلی! از «ظرفیت»های آزاد شده بگو و از «فرصت»ها و «تهدید»های پیش رو

محمدحسین ضمیریان: چه کسی هست که منکر تنزل سطح آگاهی‌های اجتماعی، فرهنگی و معرفتی جامعه طی سال‌های اخیر باشد تنزلی که در سطح آگاهی هم خلاصه نمی‌شود بلکه در اقدام‌ها نیز به نمایش درمی‌آید.

به گزارش بولتن نیوز، وقتی رفتارهای خشن کوچه و بازار انتخاب‌های سطحی در ازدواج‌هایی که زود منجر به طلاق می‌شود خود را نمایش می‌دهد و به همه این‌ها اضافه کنید تنزل در هنر و هنرمندان که به بدترین شکل ممکن آینده فرهنگی‌مان را به خطر انداخته و بجز تک نواهایی که در میان هلهله سازهای نا کوک و بد آهنگ چیزی در دسترس جامعه امروزیمان نیست تا خود را با آن بسازد یا کوک خود را با آن تنظیم کند.

چند وقت پیش به یکی از بچه‌های فامیل که تازه کلاس اولش را تمام کرده بود گفتم می‌خواهی املا بنویسی؟ گفت آره و من هم چند کلمه قلمبه سلمبه که اتفاقاً یکی از آن‌ها "پارادایم" بود را به او گفتم. پسر کوچک بعد از رفتن من از پدر و مادر تحصیل‌کرده‌اش سؤال کرد پارادایم یعنی چه؟ و وقتی با عدم اطلاع والدینش مواجه شد گفت با پدر و مادر بی‌سوادی مثل شما آینده من از همین حالا خرابه!

این را نگفتم که هرکس نداند "پارادایم" یعنی چه، نیمِ عمرش بر فنا است؛ می‌خواهم بگویم داریم زندگی می‌کنیم و کاری نداریم مفاهیم کجا هستند. داریم دم دستی می‌شویم؛ چند دهه پیش زبان خارجی آموزشش یعنی آموختن فرهنگ و منش و ادبیات کهن و فاخر یک ملت دیگر و امروز آموزش زبان شده واردات سبک زندگی در پایین‌ترین شکل آن.

در غرب روزگاری زندگی و بعد سیاست از دین خالی شد، نه خیلی زود اما بالاخره نوبت فلسفه هم بود تا سیاست را از فرهنگ هم تهی کنند. بیایید مقایسه‌ای انجام دهیم بین سیاست‌مداران غربی امروز با پنجاه سال گذشته، اثری از مردان ایدئولوژیکی سیاست و یا نظریه‌پردازان هرچند خبیث سیاست نیست، امروز غرب و حتی شرق، مردان عرصه سیاست خارجی و بین‌المللی‌شان ماشین‌های بی‌روح و بی‌شعور عرصه سیاست هستند که درکشان در اندازه جرج بوش است یا مثل سارکوزی به عالم نگاه می‌کنند و یا خانمی هستند که در مقام وزیر خارجه سر از کاباره در می‌آورند؟ و یا خانمی که می‌خواست معاون رئیس جمهور باشد و فکر می کرد قاره آفریقا کلاً یک کشور است و یا افغانستان همسایه مکزیک و...

نباید بگذاریم نادانی به کشور پیشتاز تاریخ معاصر جهان، به ایران عزیز صادر شود که صدور خلأ و ویروس نادانی از صدور خیلی چیزها آسان تر است. وقتی جامعه‌ای در خلأ غوطه خورد، پر کردنش از چیزهای بنجل آسان می‌شود. پر کردنش از حریم سلطان و بفرمایید شام و بفرمایید نادانی و ... راحت‌تر می‌شود.

و تو ای جلیلی!

راحت باش و باز هم "بگو گفتمان"، "بگو پارادایم". با خیال راحت بگو "تنجّز". اصلاً از "ظرفیت"های آزاد شده بگو و از "فرصت"ها و "تهدید"های پیش رو. سخت تر حرف بزن و برو بالای دیپلم. بگذار تا جامعه ما از ورای مفاهیم کمتر شنیده‌شده اخیر به خاطر بیاورد که دم دستی نیست و ما ملت فرهیخته‌ایم و با فرهیختگی انتخاب می‌کنیم و با دانایی پیش می‌رویم. هرچند خیلی‌های خارجی و خیلی‌های داخلی نمی‌خواهند. اصلا رئیس جمهوری که نتواند سطح تعمق و تفکر و آگاهی مردم جامعه را فراهم نکند، به درد ریاست جمهوری تراز انقلاب اسلامی نمی خورد.