از جاذبه های گردشگری «همه ایران» غفلت نکنیم/ ایران فقط اصفهان و شیراز و شمال نیست

گروه فرهنگی: هر ساله با فرا رسیدن عید نوروز، مسافرت های نوروزی مردم عزیز کشورمان هم آغاز می شود. در هیچ ایام دیگری مانند روزهای نوروزی، این همه شاهد مسافرت های نوروزی نیستیم. این مسافرت ها اگر چه جنبه تفریحی دارد اما در بطن خود دارای فوائد و پیامدهای مثبت (و البته در پاره ای مواقع منفی) نیز هست.

به گزارش بولتن، مسافرت ها موجب آشنایی مردمان مناطق مختلف کشور با هم می شوند. چنانچه می دانید کشور ایران از معدود کشورهایی است که دارای «تنوع فرهنگی» زیادی است. تنوع فرهنگی که حاصل تنوع قومی و مذهبی است، در ایران همواره مورد توجه کشورهای دیگر و به خصوص غربی بوده است. تنوع فرهنگی اگرچه می تواند «فرصت»ی برای کشور و پیشرفت آن محسوب شود اما از زاویه ای دیگر، خود می تواند نقش «تهدید» را هم ایفا کند. همانگونه که در کشور همسایه خود، عراق نیز شاهد این موضوع هستیم که چگونه تنوع فرهنگی و وجود اقوام مختلف موجب شده است تا امنیت عراق با مخاطراتی همراه بوده و این عامل، تبدیل به یک عامل تهدیدزا شود.

از این زاویه، مسافرت های مردم ایران به نواحی مختلف کشور می تواند از وجه تهدیدگونه این موضوع کاسته و بر عکس به شاخص فرصت محور آن بیفزاید. در حقیقت آشنایی اقوام مختلف مردم ایران اعم از ترک و لر و بلوچ و گیلک و عرب و ترکمن و فارس و... با یکدیگر می تواند موجب کمرنگ شدن «شکاف قومی» در ایران و تقریب آنان به یکدیگر شود. همه این موضوعات می تواند در سایه مسافرت ها و ارتباط و آشنایی مردم با یکدیگر، حاصل شود.

جدای از این، از منظر اقتصادی نیز این موضوع قابل تأمل است. مسافرت ها می تواند سود اقتصادی قابل ملاحظه ای برای مناطق مختلف کشور هم داشته باشد. امروزه از توریسم و گردشگری به مثابه یک «صنعت» یاد می شود. یعنی گردشگری و مسافرت تا بدین حد می تواند دارای سودآوری اقتصادی باشد که از آن تعبیر به صنعت می کنند. بسیاری از کشورهای جهان که دارای منابع مادی سرشار و غنی چون ایران نیستند، بیشترین سود اقتصادی و درآمدزایی خود را از این طریق مهیا می کنند.

از این حیث، ایران کشوری است که می تواند جاذبه های گردشگری فراوانی برای گردشگران داخلی و خارجی داشته باشد. وجود تاریخ کهن و اماکن و بناهای تاریخی، دارا بودن طبیعتی چهار فصل، وجود اماکن و بقعات مذهبی و دینی، تنوع فرهنگی و آداب و رسوم جذاب و دیدنی و امثالهم از موضوعاتی است که می تواند موجب تشویق و ترغیب هر گردشگری برای دیدن آن شود.

در این مجال، فعلا کاری با گردشگری بین المللی و خارجی نداریم، اما هنوز بسیاری از مردم ایران و گردشگران داخلی هم به درستی با جاذبه های گردشگری ایران آشنا نیستند. بسیاری از مکان های گردشگری در ایران هنوز برای مردم خودمان ناآشنا است. به همین دلیل اکثر مسافرت های نوروزی یا تابستانی به شهرهایی چون اصفهان و شیراز یا شهرهای شمالی کشور منتهی می شود. در حالی که به لحاظ مکان های گردشگری، سایر استان های کشور نیز، کم از شهرهای یاد شده ندارند.

متاسفانه برنامه ریزان فرهنگی کشور در زمینه شناخت جاذبه های گردشگری ایران کوتاهی کرده اند و به همین دلیل است که بسیاری از مردم ایران که «اشباع شده» از دیدن بناهای تاریخی اصفهان و شیراز و شمال هستند، ترجیح می دهند به خارج از کشور مسافرت کنند. آنان تصور می کنند که کل تمدن ایران و جاذبه های فرهنگی و گردشگری آن، خلاصه شده در همین چند شهر است. بنابراین ترجیح می دهند به جای دیدن چندین باره آن، به سایر کشورها مسافرت کرده و از جاذبه های گردشگری آن دیدن کنند.

این مسئولین فرهنگی هستند که باید با برنامه ریزی های کلان خود سعی کنند مردم ایران، «همه ایران» را به درستی شناخته و با تاریخ آن آشنا شوند. امروزه که قیمت دلار گران شده و از حجم مسافرت های خارج از کشور کاسته شده است، بهترین فرصت برای برنامه ریزان و مدیران کشوری است که با برنامه ها و سیاست های تشویقی خود، مسافرت های خارجی را به مسافرت های داخلی تبدیل کنند. البته در این مورد گفتنی های دیگری نیز هست که در مطالب بعدی عنوان خواهد شد.