با وجود آن که مسئولان کشور دائم مردم را به اقتصاد مقاومتی، صرفه جویی و کم مصرف کردن دعوت می کنند، خروجی صداوسیمای جمهوری اسلامی ، بیشتر به ترویج تجمل گرایی و لوکس گرایی اختصاص یافته است.
به گزارش
بولتن نیوز، امروز یک کارمند یا کارگر که ماهانه کمتر از یک میلیون تومان درآمد دارد و باید خرج همسر و یک یا دو فرزند خود را تامین کند، حتی در صورتی که دارای اتومبیل و منزل مسکونی نیز باشد، دچار مشکلات زیادی برای به آخر رساندن ماه است.
هزینه کمرشکن مواد خوراکی، قبض های مختلف و هزینه های ضروری درمانی، بهداشتی و آموزشی، باعث می شود اکثر خانوارهای ایرانی با کسری بودجه مواجه شوند؛ چه رسد به آن که بودجه مازادی برای تهیه لباس عید، رفتن به رستوران ها و نو کردن لوازم خانه از قبیل تلویزیون، مبلمان و یا دیگر لوازم خانگی باقی بماند و تغییر اتومبیل نیز از آرزوهای دست نیافتنی اکثریت خانواده های ایرانی شده است.
در این شرایط، برنامه سازان صداوسیما که آنها نیز به گفته ضرغامی با بحران مالی مواجهند و حتی توان پرداخت حقوق را ندارند، در حال تولید برنامه با انواع و اقسام دکورهای تجملاتی، ماشینهای لوکس و لوکیشنهای گران قیمت نظیر رستوران ها، اماکن تفریحی و مراکزی هستند که همه و همه فقط به برانگیختن حسرت 90 درصد از مخاطبان رسانه ملی که توانایی استفاده از چنین امکاناتی را ندارند، می انجامد.
اکنون پرسش اینجاست که آیا نشان دادن زندگی واقعی اکثریت قریب به اتفاق ایرانیان در رسانه ملی، تا این اندازه ناخوشایند است که فقط باید زندگی یک دهک و شاید کمتر از یک دهک ایرانیان به تصویر کشیده شود؟
اگر این طور نیست، پس در کدام یک از برنامه های صداوسیما، پدر خانواده شرمنده همسر و فرزندانش است، کدام سریال و مجموعه تلویزیونی مشکلات معیشتی مردم عادی را که نه معتادند و نه بیکار، بلکه تحصیل کرده و شاغلند را نشان می دهد؟
آیا برنامه سازان صداوسیما نمی دانند این گونه نشان دادن تجملات و لوکس گرایی چه تاثیراتی بر مطالبات فرزندان و مقایسه کردن زندگی خود با الگوهای تلویزیونی دارد؟
حتی اگر بپذیریم بخش آگهی های بازرگانی صداوسیما که به تبلیغ مستقیم کالاها و خدمات بازرگانی می پردازد، در اختیار برنامه سازان و مدیریت محتوایی صداوسیما نیست، نمی توان پذیرفت تبدیل بسیاری از برنامه های صداوسیما به تبلیغ غیرمستقیم کالاها، امری اجتناب ناپذیر است.
آیا می توان با گرفتن پول از دکترهای زیبایی، تولیدکنندگان مبلمان و لوازم لوکس و سایر فروشندگان کالا و خدمات، محتوای رسانه ملی را در اختیار آنها قرار داد و این موجب نمی شود منافع و مصالح عمومی جامعه قربانی منافع این افراد برای جذب درآمد بیشتر گردد؟
به نظر می رسد اگرمسئولان نظام در اراده خود مبنی بر ترویج اقتصاد مقاومتی و اصلاح الگوی مصرف جدی هستند، در درجه اول باید در وضعیت صداوسیما تجدید نظر کنند و اگربودجه کافی برای تولید برنامه های سالم وجود ندارد، با تعطیلی تعدادی از شبکه های صداوسیما، تعداد انگشت شماری شبکه، اما با کیفیت استاندارد و در شان جامعه ایرانی و منطبق با مصالح مخاطب نه جیب آقایان، راه اندازی گردد.
منبع: بازتاب