کد خبر: ۱۰۳۵۳۰
تعداد نظرات: ۶ نظر
تاریخ انتشار: ۱۳ مهر ۱۳۹۱ - ۱۰:۳۲
شكوائيه‌اي برادرانه خطاب به مسئولين كشور:
نتيجه اين جرّ و بحث‌هاي بيهوده چه شد؟ آيا چنين فرافكني‌ها و يكديگر را مسبب حادثه دانستن، در اصل ماجرا تأثيري خواهد داشت؟ آيا با اينگونه سخنان مي‌توان مشكل به وجود آمده را برطرف كرد؟ آيا صرف اينكه مردم جامعه متوجه شوند چه كسي مسئول پديد آمدن اين ماجرا بوده، دردي را دوا مي‌كند؟ و اينكه آيا اساسا مردم جامعه به دنبال شناخت "متهم" حادثه مي گردند يا...

بولتن نيوز: شايد يكي از خصوصيات ما ايراني‌ها (و در يك نگاه كلي‌تر خصوصيت همه انسان‌ها) اين باشد كه معمولا وقتي حادثه‌اي برايمان رخ مي‌دهد فورا دنبال مقصر و مسبب آن مي‌گرديم. اولين موضوعي كه برايمان مهم مي‌شود اين است كه بدانيم و بفهميم چه كسي مقصر ماجرا بوده تا آن‌گاه با همه‌ي توان به سمتش حمله‌ور شده و با انواع و اقسام ليچارها او را به باد انتقاد بگيريم.

جايي اما جمله‌ي جالبي خواندم در مورد يك اصل مهم در ارتباط بين همسران. نويسنده مي‌گفت فداي آن مرد و زني كه وقتي همسرش مرتكب اشتباهي مي‌شود، نمي‌گويد "اين چه گندي بود كه زدي و حواس‌ت كجا بود و چرا چنين كردي و همه‌ش تقصير تو بود و..." خلاصه از اين‌جور حرف‌هاي خاله زنك. بلكه بلافاصله مي‌گويد عيبي ندارد، بيا با هم درست‌ش كنيم.

در اين نوع نگره، در واقع صورت مسأله -يعني اتفاق به وجود آمده- از ذهن حذف نمي شود بلكه سعي مي‌شود تا همه‌ي توان مرد و زن براي حل مسأله و بازگشت به وضع طبيعي و اوليه معطوف شود.

اين اصل اگر چه يك اصل كاربردي در زندگي مشترك است اما در مديوم "جامعه" كه متشكل از تعداد بي‌شماري خانواده است و در حقيقت به آن مي‌توان عنوان يك "خانواده‌ي بزرگ" را لقب داد نيز كاربرد دارد. بدين معنا كه اين مسأله كاملا طبيعي است كه هر "سيستمي" در چرخه‌ي كاركردي خود با معايب و مشكلاتي مواجه شود. حال اگر جامعه را با توجه به "تئوري سيستم‌ها" به مثابه يك "سيستم يك‌پارچه" كه تك تك اجزاي آن در ارتباط تنگاتنگ با يكديگر هستند در نظر بگيريم، در صورت بروز يك مشكل، وظيفه‌ي تمامي اجزاء بازگرداندن آن سيستم به حالت اوليه و طبيعي است.

حال، اتفاقات و حوادثي كه در روزها و هفته‌هاي اخير به وقوع پيوست را از همين زاويه مي توان مورد نقد و ارزيابي قرار داد. تلاطمي كه در روزهاي اخير در بازار سكه و ارز به بالاترين حد خود رسيد، موجب افزايش انتقادات و اعتراضات در جامعه شد. طبيعي است كه در چنين وضعيتي بايد همه‌ي مسئولين دست به دست هم داده و مشكل "سيستم" را بر طرف نمايند. اما در كمال ناباوري ملاحظه شد كه مسئولين امر در سه قوه‌ي مقننه، مجريه و قضائيه به جاي آنكه به حل مشكل اقدام كنند، با انواع سخنراني‌ها و مصاحبه‌ها، همه‌ي مسئولين ديگر الاّ خود را مسبب و مقصر ماجرا معرفي كردند. هر يك از مسئولين سعي داشت تا با ادلّه و شواهد موجود، در اولين فرصت ممكن، مسئولين ديگر را به عنوان مسئول اصلي به وجود آورنده‌ي اين حادثه معرفي كنند. قوه مقننه، سياست‌هاي اشتباه دولت را علت پديد آمدن اين ماجرا دانست، قوه مجريه، وضع قوانين دست و پاگير توسط قوه مقننه در مسير اجراي سياست‌هاي دولت را علت اين ماجرا معرفي كرد و قوه قضائيه هم از عدم قاطعيت در برخورد با اخلال‌گران سخن گفت.

اما نتيجه اين جرّ و بحث‌هاي بيهوده چه شد؟ آيا چنين فرافكني‌ها و يكديگر را مسبب حادثه دانستن، در اصل ماجرا تأثيري خواهد داشت؟ آيا با اينگونه سخنان مي‌توان مشكل به وجود آمده را برطرف كرد؟ آيا صرف اينكه مردم جامعه متوجه شوند چه كسي مسئول پديد آمدن اين ماجرا بوده، دردي را دوا مي‌كند؟ و اينكه آيا اساسا مردم جامعه به دنبال شناخت "متهم" حادثه مي گردند يا آرزو و خواسته‌شان اين است كه اين مشكل هرچه زودتر با اتخاذ درست‌ترين تدابير و آن هم در كوتاه‌ترين زمان ممكن حل شود؟ اگر چنين است پس چرا رويه‌ي مسئولين امر، متفاوت از خواسته‌ي مردم است؟ مگر نه اين است كه مسئولين همواره ادعا كرده‌اند كه هدف آنان جلب رضايت مردم است، پس چرا در مقام عمل، همه چيز برايشان اولويت دارد جز جلب رضايت مردم!

آن‌گونه كه از شواهد امر بر مي‌آيد و بر اساس همان "تئوري سيستم‌ها" كه در ابتداي مطلب به آن اشاراتي شد، هيچ‌گاه نمي‌توان يك "جزء خاص" را مسئول پديد آمدن يك حادثه دانست. چرا كه همان‌طور كه گفته شد همه‌ي اجزاء يك سيستم در ارتباط تام با يدكديگر هستند. بنابراين بايد با نگاه كلان‌تر و جامع‌تري به اين حادثه و حوادثي نظير آنان توجه داشت. هركدام از قوا به سهم خود در پديد آمدن اين حادثه مقصر بوده‌اند. اما فعلا اين مسأله همان‌طور كه بيان شد نه مهم است و نه فعلا پرداختن به آن دردي را دوا مي‌كند. اولويت اوليه در حال حاضر آن است كه همه‌ي قوا و البته در رأس آن مسئولين محترم هر سه قوه، با همدلي و همكاري با هم، هرچه زودتر اين مشكل را برطرف كنند. اين مشكل، مشكلي نيست كه نتوان آن را حل كرد. تنها مقداري سعه‌ي صدر و بزرگواري مي‌خواهد كه انشاءالله هر سه‌ي بزرگواران مسئول قوا، داراي آن هستند.

فراموش نشود ملت عزيز ايران، مشكلات بزرگ‌تر و گسترده‌تر و پيچيده‌تر از اين را هم حل كرد. ما جنگ هشت ساله با تمام دنيا را در نهايت عزت و افتخار به سرانجام رسانديم و حتي يك وجب از خاك ميهن را به اجنبي نداديم. آيا اين موضوع كوچك در مقابل آن جنگ بزرگ، اصلا به چشم مي‌آيد؟!

رمز پيروزي مردم و مسئولين در دوران جنگ هشت ساله، همدلي و در كنار هم بودن و هماهنگي كامل بود. و انشاءالله اگر باز هم مسئولين به جاي متهم كردن يكديگر، به سمت همدلي و همياري با هم حركت كنند از اين مرحله نيز عبور خواهيم كرد.

شما می توانید مطالب و تصاویر خود را به آدرس زیر ارسال فرمایید.

bultannews@gmail.com

نظر شما
* نظر :