عرفه؛ سقوطِ «من» و اوجِ «دیدار»

به گزارش بولتن نیوز به نقل از فارس، دکتر محمدباقر تورنگ: عرفه، دعایِ «تمام شدنِ خودم» و «پیدا شدنِ اوست!»این روزها که به #عرفه نزدیک می‌شویم، شاید دعایِ پرمضمونِ امام حسین (ع) را زیاد شنیده باشیم. اما تا به حال فکر کرده‌ایم که این دعا، واقعاً در دلش چه حرف‌هایی دارد؟ عرفه فقط یک مناسکِ مذهبی نیست؛ یک نقشه‌ی راهِ شگفت‌انگیز است برای اینکه بفهمیم «من»ِ واقعیِ ما کجاست و چطور می‌توانیم از «خودِ خیالی»مان عبور کنیم و به «حقیقت» برسیم.
۱. «منِ فقیر»، شروعِ همه‌ی ماجرا!
بزرگترین توهمِ ما این است که فکر می‌کنیم «خودمان» هستیم؛ یعنی موجودی مستقل که روی پای خودش ایستاده. اما امام حسین (ع) در عرفه، اولین سیلیِ واقعیت را به این توهم می‌زنند: «من در عینِ غنا هم فقیرم.» این یعنی چی؟ یعنی ما اصلاً «خودِ مستقلی» نداریم! هستیِ ما، یعنی همین که هستیم، کاملاً وابسته به یک منبعِ بی‌نهایت غنی است. فهمیدنِ این «فقرِ ذاتی»، در واقع یعنی نابود کردنِ «ادعایِ استقلال»؛ یعنی قبول کنیم که ما فقط و فقط، جلوه‌یِ او هستیم. عرفه، همین خودشناسیِ عمیق است.
۲. «یک رنگ شدن» با همه‌ی عالم!
وقتی فهمیدیم که «من»ِ ما، آن‌قدرها هم که فکر می‌کردیم «من» نیست، تازه می‌توانیم به عالمِ اطرافمان جورِ دیگری نگاه کنیم. سوالِ مهمِ امام (ع) اینجاست: «آیا برای غیرِ تو، ظهوری هست که برای تو نباشد؟»
این یعنی تمامِ این دنیایی که می‌بینیم، از کوچکترین ذره تا بزرگترین کهکشان، فقط و فقط «نمایشِ» او هستند. ما به جایِ دیدنِ «چیزهایِ مختلف»، باید یاد بگیریم «او» را در همه‌ی این‌ها ببینیم. عرفه، روزِ عبور از نگاهِ «چندگانه» به نگاهِ «یگانه» است.
۳. «دل کندن» از همه، تا «دل دادن» به او!
اما رسیدن به این مرحله، یک شرطِ اساسی دارد: باید از همه‌ی چیزهایی که ما را از «او» دور نگه می‌دارند،
دل بکنیم. این «انقطاع» یعنی همین. یعنی وقتی در عرفه، دست به دعا برمی‌داریم، تمامِ دل‌مشغولی‌هایِ نفسانی، توهماتِ خودبزرگ‌بینی و وابستگی‌هایِ پوچ را کنار بگذاریم. این پاکسازیِ #دل، مثلِ خانه‌تکانی است؛ تا وقتی قلبمان از غیرِ او خالی نشود، جایِ حضورِ او نخواهد بود.
نتیجه: «خود» رفتنی است، «حقیقت» ماندنی!
دعای عرفه، یک پیامِ روشن دارد: «منِ» تو، آن‌طور که فکر می‌کنی، وجودِ مستقلی نیست. این «منِ خیالی» باید فرو بریزد تا «حقیقتِ وجود» آشکار شود. عرفه، روزِ پایانِ توهمِ خودی و آغازِ یقینِ شهودی است. روزی که در آن، انسان از «خیالِ هستی» عبور کرده و به «یقینِ حضور» می‌رسد.